14 seconden

14 seconden

Het is maandag. Hennie laat voorzichtig weten dat ‘ie woensdag moet overwerken. Jammer, want zonder Hennie mis je eigenlijk twee man. Aangezien hij in z’n eentje de genua liert tot windkracht 8. Maar een geluk voor Maureen, die vorige week een beetje teleurgesteld was omdat ze niet zoveel te doen had. Dat zou deze keer anders worden.

Maureen (a.k.a. Mo) hangt vanavond op de kruisrakken dus niet in de reling, maar mag in de kuip meedraaien. In de box leg ik nog even uit hoe we dat doen met de overloop. Die we ook ‘wagen’, ‘traveller’ en ‘trein’ noemen. Ik leg het idee van twist in het grootzeil uit, maar bespaar haar het hoe en waarom.

We komen vroeg aan bij de start, die niet echt in de wind is en over stuurboord is. Ik besluit een slag over bakboord te maken naar de hoge boei (pin end) om vervolgens terug te klappen als het startsignaal klinkt. Dat is de theorie. Nu de praktijk. We klappen naar bakboord en de vaart gaat verloren. We ‘pesten’ een paar bootjes die over stuurboord aan komen zeilen, zoals de Aquaholic. Sorry Xander. En dan klinkt al het startsein. We hebben geen vaart meer en moeten terug naar stuurboord. Het gaat langzaam en we liggen direct achter. Fuck up 1.

Na de eerste ton begint het spinnakerrak en Maureen mag (lees: ‘moet’) de spi hoist nog even op het voordek begeleiden terwijl Kasper en ik de touwtjes in handen hebben. Het gaat niet goed. Om één of andere reden zit de lijschoot om de spi en kan het zaakje naar beneden en opnieuw aangehaakt worden. Fuck up 2.

We hebben wederom de westbaan en besluiten om nu zo min mogelijk te gijpen. Twee gijpjes blijken genoeg en we halen zowaar wat boten in. Team Windrose vaart weer eens ouderwets goed en rondt de benedenboei als één van de eerste. Wij liggen dan zesde. Niet slecht, maar niet goed genoeg.

Het kruisrak begint en het duurt niet lang als fuck up 3 zich meldt. Terwijl Kasper zo snel en hard mogelijk de genua aantrekt na de overstag, slaat de schoot dubbel om de lier en trekt zichzelf vast. Kun je weinig aan doen. Helaas kun je er ook weinig aan doen om het weer goed te krijgen. De enige remedie is de boot in de wind leggen zodat de genuaschoot iets ontspant. Het zijn kostbare seconden.

We varen door en als we zien dat we nét iets voor de Spoom en Knoet liggen, doen we het eigenlijk helemaal niet onaardig. Sterker nog, ik raak in een soort match race situatie met de Knoet en tack boven hem waardoor hij in mijn vuile wind komt. Een leuk spelletje dat ik nog niet beheers blijkt later. Want als er een vrachtschip voorbij vaart klap ik weg om niet in de vuile wind en het kolkende schroefwater te komen. Daarmee laat ik de Knoet weer ‘vrij’ en dat had ik nooit moeten doen.

Want vlak voor de finish tacken we nog één keer en blijft de genua bak hangen. ‘Los!’ schreeuw ik. Maar niemand luistert. We trekken door tot het begint te kraken. Shit! Ik zie nu pas dat de schoot zich vasthoudt aan de teakhouten latjes van de kuipbank. We verliezen hoogte en snelheid. Als we eenmaal weer opgang zijn en hard over stuurboord naar de finish lopen, komt daar een bekende aan over bakboord.

Het is de Knoet die we vrij hadden gelaten. Op het kruisrak lagen we steeds voor hen, maar dankzij het niet zo buigzame hardhout hebben we één à twee scheepslengtes verloren. Net genoeg om niet meer vrij voorlangs te kunnen varen. De Knoet roept bakboord en ik moet zo’n 30 meter voor de finish klappen. Pas als de Knoet overstag gaat, kunnen we weer terug klappen. Het gaat tergend langzaam. Dit heet stranden met zicht op de haven. Als we finishen baal ik zo hard dat een lexicon aan enge ziektes over het dek rolt. Inderdaad niet fraai. Maar we hadden bijna de Spoom en de Knoet op line honours te pakken.

Terug in de haven is de gifbeker nog niet leeg. De genuaval blijkt in de top om de voorstag gewikkeld en dus kan ik de mast in.

In de mast    IMG_3847

 

In het clubhuis hoor ik dat we toch nog, ondanks alle missers, zesde zijn geworden. Helemaal niet slecht. En eigenlijk ook wel logisch, want we hebben gevochten als leeuwen. Maar als ik zie dat we slechts 14 seconden eerder hadden moeten finishen voor een vierde plek ontsnapt er nog één binnensmondse vloek. Dat waren die vervelende hardhouten latjes van de kuipbank. Grrrr…

Crew: Maureen, Kasper, René, Floris

Baan: 13 (West kort)

Wind: 12-16 knopen

Finish: 6e vd 17

RaceQs: http://raceQs.com/event/62397

 

 

Next Post:
Previous Post:
This article was written by
There is 1 comment for this article
  1. Pingback: Een super seizoen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *