Duiveltje

Duiveltje

De vakantie lijkt langzaam tot een einde te komen. En dat is goed nieuws en slecht nieuws. Team Fram is weer bijna compleet, zover dat kan dit seizoen. Maar de concurrenten komen ook weer terug. We varen dit jaar bijzonder goed en willen die vijfde plek in het klassement absoluut vasthouden. Maar die plek is nog niet in kannen en kruiken. We zijn goed bezig, dat wel. De laatste drie races stonden we op het podium. En zoals dat met succes gaat, stijgt het al snel naar je hoofd en begin je stiekem te dromen over die vierde plek. Maar direct roept daar het duiveltje op je schouder: “Vierde? Wat nou vierde? Derde plek! Je wilt toch niet met lege handen staan!” Ja, daar heeft de duivel een punt.

Maar we zijn nog nuchter en vooral realistisch genoeg om in te zien dat een vijfde plek al heel mooi is. Overigens kreeg je daar vroeger ook een beker voor, waar het niet dat ik die als voorzitter van de wedstrijdcommissie heb afgeschaft. We zijn niet bij Hennie Huisman, dus alleen de eerste drie hebben prijs.

Maureen appt dinsdag dat ze geblesseerd is. Heel vervelend voor haar. Door de voorspelde wind maak ik me wel een klein beetje zorgen. We krijgen waarschijnlijk een zuidoosten baan en dat betekent meer handling dan die luie westbaan. Ik vraag direct Kasper. Hij gooit zijn agenda om en meld mij dat hij van de partij is. Hennie is gelukkig weer terug van vakantie en René staat weer op zijn vertrouwde voordek.

Hennie heeft voor Team Fram een cadeautje. Een nieuw startnummer, maar dan wel meteen het mooiste en snelste IMG_4257startnummer van de Benelux. Ik denk zelfs dat zijn creatie wereldwijd nog in de top 5 meedoet. Hoogwaardige materialen, kwalitatieve uitwerking en goed denkwerk. Ik heb het over fiber mesh, carbon, velcro en flex cords. Terwijl ik dit schrijf hoop ik dat Hennie er patent op heeft aangevraagd. Het custom made race number wordt met klittenband aan onze zeereling bevestigd en met twee elastieken onder aan de voetrail. Het carbon frame zorgt ervoor dat het nummer niet gaat wapperen door de wind en altijd goed leesbaar is. En wie nu denkt dat het door dit fram wind vangt heeft het mis, want de cijfers zijn genaaid op een fiber mesh. Een synthetisch winddoorlatend doek. Enfin, je kunt je eigen nummer bij HH Sails bestellen in IJsselstein. Kosten, circa 250 euro.

Terug naar de race. We bespreken de wind (10 knopen maar wel vlagen 17) en de start (op de spi). Buiten zien we dat de boei aan stuurboord favoriet is. Daar heb je de meeste vrije wind. We kijken wat onze concurrent doen en die lijken juist allemaal voor bakboord of het midden van de startlijn te gaan. We varen diep in de startingbox, gijpen en loeven op om vervolgens koers te zetten richting de stuurboord boei van de lijn. We gaan hard en hebben de spi paraat om te hijsen. Kasper telt af en op zo’n 20 seconden voor de start hijsen we de spi. Met een klap staat ie en het log gooit er nog een knoopje bovenop. De boei komt snel dichterbij. Te snel. Kasper telt af “dertien, twaalf, elf…” Mijn hersenen werken op volle toeren en proberen de tijd en afstand over elkaar te leggen. Vijf seconden voor de start komt daar het verlossende antwoord; we zijn bezig met de perfecte start. Samen met de Breenweef, die ook bijzonder goed start liggen we vrij aan de bovenkant van het veld. We pakken direct de leiding en liggen tientallen meters voor bij de eerste ton.

Helaas begint daar het kruisrak en de Brizo en Knoet lopen een halve knoop harder en tien graden hoger. We blijven ze nog een paar slagen voor als we lijdzaam moeten toezien hoe ze ons voorbijlopen. Ik snap het niet. Waarom zie ik dat niet terug in de handicap?

‘Niet kijken, vaar je eigen wedstrijd’, klinkt een stem in mijn hoofd. En dus varen we onze eigen lijn naar de bovenwindse ton. En halen we het maximale uit onze handeling, zeiltrim en tactiek.

Het loopt goed aan boord. En dat terwijl Hennie en Kasper allebei een tijdje niet gezeild hebben. De routine druist door de hersenen en sturen de spieren aan. Maar als we bij de benedenton komen zijn we toch nog niet helemaal bij de les. We moeten niet alleen de spi droppen en de boei ronden, maar daar tussen zit ook nog een gijp. “René, we moeten gijpen, de boom moet weg.” Hij snapt de noodzaak direct in een no time is de boom weg en komt het commando: “Voordek vrij!” De waarheid is dat ik daar niet op heb gewacht, de realiteit is dat het ook niet nodig was. Ik heb Fram gewoon om de boei gestuurd, maar omdat iedereen zijn taak uitvoerde, beperken we deze misser tot een hele kleine fuck up. Ik trek het grootzeil aan, Hennie haalt de spi binnen en Kasper liert de genua. Deze misser heeft ons gelukkig niet veel gekost, maar we zijn wel weer wakker.

IMG_4256

Het startnummer met winddoorlatende mesh by HH SAILS.

De volgende spi hoist gaat vlekkeloos. Nee, perfect. Prefeeden, hijsen voor de ton en whaaap! Terwijl de spiegel nog naast de ton ligt, is de 60 vierkante meter lichtweerzeil gevuld. Prachtig, alleen jammer dat de GoPro niet aanstond. Het gat met de Brizo en Knoet voor ons is groot, maar het gat met de rest van de vloot is groter. We besluiten de spi niet te laat te droppen en strak te ronden en te gijpen. Ik noem het risicomanagement.

We zien meer wind aan de linker kant van het veld en besluiten door de stoet spinakerende boten te steken opzoek naar meer druk en vrije wind. Intussen hebben we ook de achterstag losser gezet en opeens communiceert Fram weer door het zeven lagen gelakte helmhout. Ik voel Fram beter aan en we hebben weer een goede snelheid. We letten goed op de kompaskoers en merken de windshifts op. We tacken op een header en genieten van de lift. En met resultaat. Het gat met de Knoet is kleiner geworden en de voorsprong op de rest groter. We zetten de GoPro aan om de laatste spi hoist te filmen, maar we zijn te overmoedig en prefeeden te vroeg. De spi vult zich al met wind terwijl die nog niet gehesen is. Ik zie de boei ook niet meer en stuur Fram de laatste meters blind richting de ton. Op het laatste moment zie ik pas de boei en blijkt dat ik flink kan afvallen. We hijsen wel op de ton, maar de aanvliegroute was een beetje slordig (zie de video hieronder).

Bij de beneden ton moeten we richting de finish gijpen. Deze gaat ook perfect. De markers die ik op de spischoten hebt geplaatst op advies van Hansje Blue Box lijken zijn vruchten af te werpen. Kleine kanttekening, de wind was ook erg matig en vergevingsgezind.

We gaan als derde over de streep. De Brizo en de Knoet ver voor ons, en dan vaart die laatstgenoemde nog geen eens met een spi.

Niemand achter ons

Niemand achter ons

Optimist stijl zeg maar en dan nóg harder varen. Ik heb blijkbaar nog veel te leren. Het gat achter ons met de rest van de vloot is groot. Maar de Clara vaart weer mee en mag er 13% langzamer over doen. We hebben al een keer eerder nipt van hem gewonnen én verloren.

In het clubhuis drinken we één biertje, Kasper moet nog een hele camper inpakken voordat hij morgen vertrekt voor een lang weekend weg. En aangezien hij met mij is meegereden, kunnen we niet wachten op de uitslag. Ik loop wel even naar de Rekenkamer en zie dat we weer op de derde plaats zijn geëindigd. We staan al vier races achter elkaar op het podium en van alle zes podiumplaatsen die we ooit gevaren hebben, hebben we er dit jaar vijf gevaren. Met dit resultaat hebben we onze vijfde plek in het klassement weer sterker verankerd. Als we naar de auto lopen verstommen langzaam de gesprekken en lachsalvo’s van de zeilers en hoor ik iets… Bijna onverstaanbaar, maar het klinkt bekend. Ik concentreer me en hoor het weer. Het is dat stemmetje van die duivel.

Crew: René, Kasper, Hennie en Floris

Baan 8 Zuidoost kort

Wind: ZZO 6-8 knopen (Vlagen 10)

Finish: 3e

RaceQs: Bekijk hier de replay

 

Next Post:
Previous Post:
This article was written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *