Flevorace met de White Hawk

Flevorace met de White Hawk

Inmiddels is het alweer even geleden, maar de ervaring was te leuk om er niet over te schrijven. Willem Jan appt mij of ik zondag mee kan op de White Hawk. ‘Natuurlijk!’ Dus stap ik op de laatste dag van de Flevorace aan boord van de White Hawk, een First 31.7 die meedoet voor de prijzen. Sterker nog, ze wonnen al eerder de verbondsbezem (kampioen ORC klasse). Dit jaar zijn ze wederom op oorlogspad en hun grootste concurrenten zijn de Ondeugd (Whitbread / Mountgay 30) en de Numero Uno (Grand Soleil 34). Beiden doen mee aan de Flevorace en na een matige start op vrijdag, twee paaltjes op zaterdag is vandaag D-day. The pressure is on.

Gelukkig is de Flevorace om de hoek, dus rijd ik zondagochtend om acht uur op mijn scootertje naar Muiden. Het weer is vies en stormachtig. Als ik ‘de koninklijke’ binnenloop zie ik een wat oudere man kijkend naar het mededelingenbord. Op zijn jas staat ‘White Hawk’. Dit moet Sybout Hiemstra zijn, de eigenaar / schipper. Ik stel me voor en stel voor naar boven te gaan, waar zodirect het palaver begint. Bovengekomen zwaait de rattenstaart ons enthousiast tegemoet. Uitstel.

Tijd voor koffie. Na een uur is er weer uitstel en dus nog meer koffie. De enige crew uit Naarden is die van de Bulletproof met een mooie blend van Spoom, Blue Box en een vleugje Fair Wind. Dat vleugje is trouwens Katja die jarig blijkt. Smak, smak, gefeliciteerd! Intussen wachten we op nieuwe mededelingen op de wal. En het uitstel wordt gelukkig opgeheven en eindelijk kunnen we het water op. Op de boot vraag ik Willem Jan waar alles voor dient, zover het niet duidelijk is. Het valt al meteen op dat deze boot in super goede wedstrijdconditie is. Alle vallen zijn verjongd, al het touwwerk is van dyneema, alles is gemarkeerd en waar nodig dubbel uitgevoerd. De blokken en lieren zijn allemaal topkwaliteit en de zeilen zijn zo’n beetje de beste (en duurste) die je kunt krijgen (North Sails 3Di).

14196201_694107174088697_1720986502319408965_o

De crew bestaat naast Sybout (helm) en Willem Jan (pit) uit Robbie (genua trim & tactics), Maurits (voordek) en Elbert (main). Ik ben vooral manusje van alles. Mijn taak is om de genua los te gooien (doe ik op Fram ook, maar dan met de helmstok in mijn andere hand) en ik trim de loefschoot van de spinnaker. Ik merk dat ik even de handling eigen moet maken. Bij de eerste oefen tack moet ik als eerste uit de zeereling, maar blijkbaar ben ik niet snel genoeg en na een lichte bodycheck van Willem Jan vlieg ik door de kuip. Lekkere kennismaking. De mannen kunnen er nog om lachen.

Goed, we gaan verder. Langzaam kom ik in de groove. Het voordeel is dat dit team goed is en ik het enige zand tussen de radartjes vorm. Maar de radartjes zijn sterk genoeg en dus gaat er geen bootspeed verloren door mijn schoonheidsfoutjes. Doordat we met zes man varen (twee meer dan op Fram) loopt alles nog nét ietsje soepeler en sneller. Met name het gijpen onder spi.

Op de aandewindse rakken zitten vier man in de zeereling te hiken en blijven alleen de stuurman en grootzeiltrimmer achter in de kuip. We kijken allemaal naar het veld, maar het zijn vooral Willem Jan en Robbie die de kuip voorzien van informatie. “De ondeugd is getackt”, “Lopen in op Numero Uno”, “Er staat meer wind op de rechterkant van de baan” etc. Dit doen wij ook bij Fram, maar misschien te weinig. Dan roept Sybout opeens “ready for tack!” Mijn cue om snel uit die zeereling te klimmen,  de schoot op lij uit z’n selftailer te halen en op het juiste moment dat grijze high aspect voorzeil los te gooien. Daarna direct weer in de zeereling zitten en hiken. Intussen kan ik de lier weer beleggen voor de volgende overstag, maar ik moet vooral zo ver mogelijk naar buiten hangen.

Het gaat lekker. Er staat ook een goede wind voor deze boot. 15 knopen opbouwend naar 20! Hierdoor moeten we af en toe met z’n allen ‘supermannen’, armen en benen zo ver mogelijk uitsteken om zoveel mogelijk contragewicht te bieden voor die 20 knopen in de zeilen. Ook onder spi hiken we. Bij de gijp neemt de grootzeilman Elbert beide spi schoten in zijn handen en gijpt de spinnaker, terwijl Sybout zelf het grootzeil gijpt. In de gijp gaan we met de halve bemanning naar de nieuwe loefzijde waardoor we een soort roll gybe maken. Het werkt goed. Op deze manier is het makkelijker voor onze bowman om de spiboom over te zetten. In gedachte maak ik een ‘note to self’.

Op het laatste upwind rak willen we nét overstag gaan als Willem Jan opmerkt dat een boot voor ons al veel hoger vaart dan wij. Blijkbaar staat daar de wind anders. Blijkbaar gaan we een mega lift tegemoet. “Niet tacken!” schreeuwt hij. “Kijk hoe de wind staat!”, wijzend naar die boot voor ons. We blijven over stuurboord doorvaren en halen in één keer de boei. We zijn mega ingelopen op de Ondeugd en Numero Uno. We zetten voor de laatste keer de spinnaker en knallen reachend naar de finish. Dit gaat hard en lekker. Dikke hekgolven die af en toe de boot loslaten. Ik hang achter in de hekstoel en geniet van de snelheid. Hoewel we ‘maar’ 8,5 knopen varen, voelt het als 12. We lopen in op onze grote concurrenten en timen hun finish.

De lift is goed te zien op het blauwe stuk naar de bovenboei (onder in beeld).

De lift is goed te zien op het blauwe stuk naar de bovenboei (onder in beeld).

Dan sturen we terug naar Muiden. Ik krijg het helmhout in mijn handen en Willem Jan is druk aan het rekenen. Even later komt hij met een grijns (en bier) uit de kajuit. “We hebben ze te pakken! We zijn eerste.” De schipper is happy, de crew is happy en het bier gaat open.

Uiteindelijk finishen we 2,5 minuut voor de nummer twee. Overall wordt de White Hawk derde door een tegenvallend resultaat op vrijdag. Ik ben blij dat we goed hebben gevaren. Geen fuck ups. Maar ik ben vooral stoked omdat ik veel heb gezien en geleerd.

Bijvoorbeeld hoe die Robbie de aankomende buien in de gaten hield en voorspelde of we een ruimende of krimpende wind konden verwachten. Ook hoe de hele crew zo ontzettend gefocust in de wedstrijd zat. De wind, boatspeed, concurrenten en tegenliggers werden in de gaten gehouden door zes man. Alles liep foutloos, hoewel de eerste spi hoist wat lang op zich liet wachten en de drops wat vroeg waren, bleek dat gewoon risico management. Er werd opzettelijk minder risico genomen omdat we in een nieuwe samenstelling voeren. Ik was blijkbaar niet de enige ‘nieuwe’.

Bestand 05-09-16 16 43 00

Wat ik ook te gek vond was de loefdrop. Gewoon met 17 knopen wind die spinnaker aan loef droppen omdat het beter uitkwam bij de gate. Dat moeten wij ook onder de knie krijgen. Echter wordt dat lastig met ‘maar’ vier man. Want tijdens de loefdrop riep de voordekker wie er kan human polen? ‘Ik!’, zei de gek en ging naar voren om de menselijke spinnakerboom te spelen, terwijl Maurits de boom er al uithaalt. Het laatste stukje boom ik de spi uit. Daarna droppen we ‘m aan loef. Wel door het voorluik, want een loefdrop in de kajuitopening zoals op Fram, betekent dat de spi langs de zaling gaat en kan scheuren. Not an option.

Verder zag ik enkele handige hardware zoals die klemmen op de genuaschoot vóór de lier. Daarmee zet je de schoot vast naar de spreader en kun je de lier vrijmaken voor de spinnakerschoot. Simpel maar effectief. Ook de apparatuur was state of the art onder de giek hangen drie grote Micronet draadloze displays met alle intel die we nodig hebben. Hierdoor kan de hele crew de boatspeed, windspeed en koers in de gaten houden. Maar uiteindelijk heb je daar allemaal niks aan zonder goede crew. En ik was blij dat ik daar deel van mocht uitmaken. Thanks!

Inmiddels hebben we ook weer met Team Fram gevaren. Een race waarbij veel op het spel stond, namelijk het kampioenschap van R&ZV Naarden. En toegegeven, deze race deed mijn eigen Team Fram niet onder voor de crew van White Hawk. Lees maar.
Next Post:
Previous Post:
This article was written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *