Geachte Rijkswaterstaat

Geachte Rijkswaterstaat

Normaal schrijf ik hier een wedstrijdverslag. Maar deze keer richt ik mijn woord aan u. Voel u vereerd, het gebeurt immers niet vaak. Ik schrijf u omdat we even moeten praten. En ik moet die factuur even verklaren.

Afgelopen woensdag (22 augustus 2018) voer ik op mijn thuiswater, het Gooimeer. Ik vaar daar zomers elke woensdagavond, want dan organiseer ik daar uit naam van de R&ZV Naarden zeilwedstrijden. U kent het wel, de zogenaamde Woensdagavond Competitie, of kortweg WAC. Afgelopen WAC ging niet helemaal lekker. De boosdoener: Wier. Het kostte ons een hele knoop bootsnelheid. En dat is veel op een bootsnelheid van 5,5 knoop.

Nu moet u weten dat ik een fanatiek wedstrijdzeiler ben. Niet de beste, maar ik schaar me ook niet bij de beginners. Ik heb alles wat los en vast zit gelezen, tientallen races gevaren en honderden uren aan het helmhout gezeten. Ik doe alles aan een snellere boathandling en een betere boatspeed. Elke seconde is er één en elke tiende knoop is dikke winst. Daarom wordt er ook volop in boot en bemanning geïnvesteerd. Nieuwe zeilen, een schroef die minder weerstand geeft, betere blokken, trainen, een geshapte kiel, lezen, een glad onderwaterschip… Niets houdt ons tegen. Nou ja, behalve dat wier dan.

Eigenlijk kun je voor mijn boot stellen dat elke halve knoop bootsnelheid ongeveer de 1500 euro kost. De vaanstandschroef levert een halve knoop winst op en kost 1200 euro (ex. arbeidsuren en kranen). Een glad onderwaterschip en geplamuurde kiel kost slechts 650 euro, maar dat is exclusief arbeidsuren. Een nieuw voorzeil levert ook een halve knoop bootsnelheid op, maar kost 1700 euro. Een nieuwe spinnaker; 1800 euro. Een toerzeiler geeft daar misschien minder om, maar voor de meeste wedstrijdzeilers zijn deze investeringen het waard. En zijn ze uiteindelijk noodzakelijk om in de top mee te varen.

Die laatste race hadden we dus weer eens last van het wier. Ik probeerde de meters lange slierten met een pikhaak te grijpen. Dat lukte! Maar de boot bleef matig lopen. Gelukkig had ik mijn GoPro mee en kon ik onderwater kijken. Ik schrok. En nadat we de motor meerdere malen achteruit hadden geslagen en opnieuw keek, schrok in nog een keer. Het zag er nog steeds niet best uit. De race was verloren en in het klassement dalen we van een tweede plek dieper en dieper. Dat is op z’n zachtst gezegd balen. Daar doe je al die investeringen niet voor. Wat ook balen is, is dat je na zo’n race nog een keer het water in moet om het wier van je schroefas af te halen. Vier dagen na de race zijn de restanten nog zichtbaar.

Nu kost die laatste race mij 1,2 knoop bootsnelheid, een dikke 3500 euro dus. De factuur is onderweg. Ik ga ervan uit dat die gewoon betaald wordt. Of zullen we ruilen? Jullie mijn zeilboot, ik jullie rubberboot. U heeft er toch twee en naar verluidt staan ze niks te doen. Ik neem aan dat ‘ie wel geschikt is om volgas over het Gooimeer te scheuren?

Hoogachtend,

 

Floris Cornelissen

Next Post:
Previous Post:
This article was written by
There are 2 comments for this article
  1. Paulien van Roon at 20:14

    Dank voor deze brief. U geeft woorden aan een bron van verdriet en irritatie en een reden dat veel mensen uit onze haven, Muiderzand, willen vertrekken. Vorig jaar hebben wij drie keer ons schip uit het water gehaald om wier uit de schroef te halen en de laatste keer ging de schroef niet meer dicht. We hebben nu een nieuwe en ik hoef u niet te vertellen wat dat kost. Het lucht mij op dat anderen ook aan de bel gaan trekken. Mijn ervaring als Almeerder is dat de gemeente naar de provincie wijst, de provincie naar rijkswaterstaat, die weer naar de jacht haven en ga zo nog maar even door. Ik had het bijna opgegeven. Nu ik jullie bericht zie pak ik de strijd weer op. We moeten het niet accepteren dat alles zo loopt en een mooi vaarwater dicht groeit.

  2. Natasja at 20:24

    Geen wedstrijdzeiler, maar een bos fonteinkruid aan je boot is ook tijdens een toertochtje met je gezin niet fijn.
    En kan nog gevaarlijk zijn ook. Resultaat van een retourtje Muiderzand-Lelystad en een enkeltje Muiderzand-Uitdam was een berg groene rotzooi. Een kwart vd kuip lag vol, naar schatting 80 kilo ellende wat dan aan je roer en kiel hangt……

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *