Hannes en Appie

Hannes en Appie

Ding dong. De deurbel gaat. Een jonge man, met een ietwat slungelig postuur staat in zijn zondagse pak voor mijn deur. Door zijn slanke lichaam, jaren 80 jasje en Afrikaanse uiterlijk doet hij me direct denken aan Stromae. Echter heeft deze man een heel andere boodschap, want hij is een Jehovah’s Getuige. Dat is ik ook toevallig, net als ik dit verhaal schrijf komt hij aan de deur. Voordat hij zijn verhaal kan beginnen, zet ik mijn voet tussen de deur en steek van wal.

“Ik geloof niet in een God die accepteert dat een 20 jarige talentvolle voetballer op een veld in Oostenrijk in elkaar zakt en tot minder dan een kasplantje is veroordeeld. Ik geloof niet in een God die het leven neemt van een 17 jarige talentvolle zeiler ergens in de Belgische kustwateren, om ‘m vervolgens twee weken later te laten aanspoelen. Als die God bestaat, is het niet mijn God,” zeg ik tegen de jongen.

Bewonderenswaardig is hoe hij zich door deze repliek heen slaat en met vriendelijke en zalvende stem het gesprek opgang probeert te houden. Het is niet echt aardig van mij om die jongen zo aan te vallen. Maar ik ben boos. Deze week ontvallen ons twee talenten. Eentje haalt alle media, de ander iets minder, dat zijn we gewend in de zeilsport. Maar beide verliezen zijn groots. Want beide verliezen tekenen de toekomst van Nederland.

Ik heb het natuurlijk over Appie en Hannes. De talentvolle Ajacied en de talentvolle zeezeiler. En natuurlijk is alles al geschreven in mooiere woorden dan deze, maar het enige wat ik je wil vragen is om even met mij mee naar de toekomst te kijken. Hun toekomst. De toekomst die zij niet kregen en wij nooit zullen zien.

Abdelhak Nourie of Appie, zoals zijn Geuzennaam klinkt, ging dit jaar vlammen bij Ajax 1. Tienduizenden mensen genoten van zijn acties in de Arena en miljoenen zagen het in de samenvatting van Studio Sport. Zoals hij de bal aan zijn voet hield deed me denken aan Suarez, maar dan rondt Appie het af met een Bergkampiaanse stift. Na drie jaar is hij niet meer in de Johan Cruijff Arena te houden en gaat hij naar een grote club. FC Barcelona. Dat zou ik mooi vinden. En dan niet bankzitten, maar gewoon in zijn eerste wedstrijd invallen (hij stond inderdaad niet in de basis) en meteen scoren. Bam! Heel Catalunya juicht voor ‘onze Appie’ en zijn basisplaats is een feit.

Intussen is er nog die andere sportheld. Die zojuist zijn eerste Volvo Ocean Race zeilt en met het Nederlandse team, etappe na etappe wint. Hannes Goegebeur is alles wat wij mooi vinden. Een geweldige teamplayer, een stille kracht, bescheiden, maar verdomd scherp. Hij staat waar hij nodig is, heeft al getrimd voordat jij het ziet en fluistert je in waar hij die windshift verwacht. Hij wordt geprezen door de zeilers om hem heen en alle Optimistzeilertjes hebben ineens een idool: Hannes.

Daar eindigt het natuurlijk niet. Appie maakt gouden jaren van zijn tijd bij Barca en keert op 37-jarige(!) leeftijd nog even terug naar Ajax. Ja, want Appie is strong! Hannes blijkt een uniek talent in het oceaanzeilen. Zelfs Bouwe, Simeon, Carolijn en Gert-Jan moeten in hem zijn meerdere erkennen. Hannes zou Conny van Rietschoten evenaren. De Johan Cruijff van de oceaanrace.

Maar nee. Het mag niet zo zijn. Nederland wordt twee sporttalenten ontnomen. En ondanks dat ik beide sporters niet persoonlijk ken, heb ik het gevoel dat ik ze wel ken. Zoals je dat met alle idolen hebt. Want dat zijn ze. Wat had het mooi kunnen zijn. Hannes en Appie, twee grootse talenten. En ook al kunnen jullie dat nu niet meer geven, wij weten wel beter en dagdromen zo af en toe over jullie mooie carrières. Bedankt daarvoor.

Next Post:
Previous Post:
This article was written by
There is 1 comment for this article

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *