Hier de Fram

Hier de Fram

Iedereen feliciteert me, alsof ik een kind heb gekregen of promotie. Maar het voelt eerder als een verlies. Natuurlijk, ik wil Fram verkopen. Het is mooi geweest. Maar nu het zover is, doet het pijn. Ze is verkocht. Met Fram sluit ik een geweldig hoofdstuk af. Een hoofdstuk dat precies dertien jaar geleden begon.

Ik was 29 en wilde weer zeilen en dus zocht ik een boot. Wat begon met een Randmeer, werd al gauw een Oceaan 22. Totdat ons oog viel op de Friendship 26. En dan maak je de fout om één keer te kijken bij haar grotere zus. We waren direct verkocht. En zelfs haar naam was mooi. Wat ik toen nog niet wist, is dat ik door Fram in de ban van het wedstrijdzeilen zou raken. Dat gebeurde op 3 juni 2009. Mijn eerste WAC. We werden per ongeluk vijfde. Iets wat daarna lange tijd niet meer lukte. De meeste van jullie weten hoe het vanaf dat moment is gegaan. Een enkeling kent mij niet anders dan die fanatieke wedstrijdzeiler. Ik heb mijn ziel en zaligheid gegeven aan Fram, de club en het wedstrijdzeilen rond het Gooimeer en Markermeer. En dat betaalde zich uit. Ik heb artikelen mogen schrijven voor de grote nationale zeiltijdschriften. En na een tijdje schreven ze artikelen over mij of Fram. Het resulteerde zelfs in een baan bij de Volvo Ocean Race en een delivery van een VO70.

Maar het mooiste waren de mensen die je leert kennen. Natuurlijk de zeilers op de vereniging, de sprekers en professionals die je ‘opeens’ overal tegenkomt. Maar de vele opstappers die ons belangeloos allerlei tips gaven verdienen een eigen woord. Want wat hebben wij veel geleerd van hen!

Zo herinner ik me Marlous Janssen, die jarenlang met Roel en Torsten op de X-79 had gevaren. We waren diep onder de indruk van haar ervaring, haar trimkunsten en stelligheid over vesten aan. En Rob van den Akker die ons leerde dat zeiltrim al in de haven begint. Dingen die ik nu erg logisch vind, maar voor zijn komst hees ik gewoon het zeil, na zijn komst waren ‘valspanning’ en ‘onderlijkspanning’ opeens een ding.

Maar ook Willem Jan, die ik in een Amsterdamse kroeg leerde kennen toen we daar naar een in-port race van de Volvo Ocean Race keken, blijft bij. Hij had veel ervaring op de White Hawk en gaf hun tips aan ons team door. ‘Buiten de boot kijken’ roep ik nu ook regelmatig.

En dan Sander Kreukniet. Een sluwe vos. En dat bedoel ik positief. Want die man kon zeilen. Hard, strak en zonder mededogen. De paar keer dat hij aan het roer stond eindigden we standaard tien plekken hoger. Ik herinner me een stormachtige woensdagavond waarbij Fram in haar element was. Ik wilde reven. Hij niet. “Laat het grootzeil maar rammelen.” Wat hij daarmee bedoelde wist ik niet, maar sindsdien varen wij tot ver in de 20 knopen met een rammelend grootzeil. En dat werkt.

Een andere sluwe vos is Wim Nierman. Ja, de oud-voorzitter van R&ZV Naarden. Een docent eerste klas. En ook een waanzinnig goede stuurman. Minstens zo leuk waren de gesprekken aan de bar met hem over gewichtstrim, zeilprofiel en andere aerodynamica. Over bargesprekken gesproken, vraag Leo Loman eens naar de ‘lange leuvers’ op zijn grootzeil. Prachtig verhaal!

Ik kan niet iedereen noemen, maar één iemand verdient misschien wel de meeste lof. En dat is Bert Piels. Hij heeft ons met open armen ontvangen bij de Woensdagavond Competitie. En niet onbelangrijk, na het eerste seizoen leerde hij ons spinnakeren. En dat veranderde alles. Ik weet het nog precies. Een warme zondagmiddag. Het ding erop, strijken, invouwen en weer hijsen. En nadat ik ook een paar keer mee was geweest op de – toen nog witte – Windrose leerde ik ook dat het invouwen onder de minuut moest. Absoluut onhaalbaar dacht ik. Met zijn tips over de boot en het wedstrijdzeilen kwamen we echt van onze plek af. Het spinnakeren hebben we tot een kunst verheven, maar de basis hebben we van Bert geleerd.

Er zijn zoveel mensen die ons hebben geholpen dat ik er ongetwijfeld een aantal vergeet. Richard Menting bijvoorbeeld, mijn eigen vader (hoewel die bij de crew hoort), maar ook de races en Quantum training met Bernard Holsboer op zijn J/80 of de keren dat Sjoerd van Wayenburg met ons meevoer of ik op zijn Blue Box waren zeer leerzaam. Bedankt schippers.

En dan gebeurt het toch. Ik vergeet bijna Hans Vaders. De man die onze lieren repareerde en er weer een profiel in freesde. De man die een technische kennis heeft die anno nu alleen nog door computers wordt geëvenaard en hooguit door mijn eigen vader. Hans bedankt voor al je klussen.

Ook de keren dat Fram buiten de wedstrijden werd gebruikt koester ik. De tripjes op het Markermeer met een overnachtinkje in een Zuiderzee haventje waren altijd leuk. En de vakantie met het gezin was ook fantastisch. Mijn twee kinderen zijn groot geworden aan boord van Fram.

En dan is er nog een groep die ik haast familie zou willen noemen: Team Fram. In de afgelopen jaren zijn veel bemanningsleden gekomen en gegaan. Sommige door werk, verhuizingen of relaties zoals Erwin, Kasper, Steven, Rob (Mekking). Ze worden nog wekelijks gemist. Anderen omdat de chemie mistte. En dat mag. Maar na al die jaren ontstond er een harde kern. Een team waarmee ik elke boot zou durven zeilen. Jongens die ik vóór Fram nog niet allemaal kende maar die ik nu voorzichtig vrienden noem. Je kent ze wel: René, Hennie, Jan-Jaap, Simon, Lodewijk en Ben. Dit is geen crew, dit is geen familie, dit zijn kameraden. Mannen uit het fijnste hout gesneden. Waar je van weet dat als de shit de ventilator raakt, ze er zijn en helpen. En dat is ontzettend gaaf.

Met de crew hebben we natuurlijk ook prachtige avonturen beleefd. De Eenzame Noordrace met mijn vader, waarbij we voor het eerst met 28 knopen de spinnaker op hadden. Overigens was dat eerder een foutje dan een heel doordachte keuze, maar het log dat 9 knopen aantikte was zo kicken dat we het zeil tot Broekerhaven hebben laten staan.

Die andere Eenzame Noordrace met Hennie was ook mooi. Nespresso mee en op de terugweg, reachend met de genua, spinnaker en vol grootzeil richting de IJM 13 knallen. Geweldig. Of de 24 uurs zeilrace waarbij we die andere Friendship 28 voorbij zoeften. En dan zijn er nog veel wac’jes waarbij we opeens een aantal ronden de snelle J/80’s bij hielden of die keer dat we op handicap alle boten er uitvoeren, de line honours, klassekampioen, de handling aan boord in kritieke situaties. Ik grijns terwijl ik dit schrijf. Overigens sluiten we in stijl af. Want onze laatste wedstrijd was een eerste plaats met line honours en omgerekend zelfs een podiumplaats in de ORC en J/80 klasse. Sweet memories.

Maar geen ‘highs’ zonder ‘lows’. Want we hebben ook dieptepunten gekend. De eerste jaren voeren we achterin en leek het linkerrijtje onhaalbaar. We waren al blij als we 17e van de 18 werden. En we hadden ook weleens materiaalpech zoals tijdens de Almere Regatta die we moesten staken toen de wantputting uit het dek knalde, of een lier die het niet meer deed, gescheurde zeilen, of die (inmiddels) drie lierhandels die overboord gingen. En wat dacht je van die prachtige spinnakertas? Ook weer 100 euro op de bodem van het Gooimeer. Natuurlijk was 14 september 2013 het absolute dieptepunt. De gebroken mast tijdens de Hooikist Race. Ik ben nog steeds trots op hoe we handelden en ergere schade hebben kunnen voorkomen. Team work!

Overigens hebben we dankzij de crew en met name dankzij de inkopen van Ben en de expertise van Lodewijk Fram altijd in een super conditie kunnen houden. De grootste klus was toch wel het onderwaterschip kaalhalen en de kiel shapen. Iets waar de nieuwe eigenaren nog jarenlang de vruchten van zullen plukken.

En daar zeg ik het dan: “De nieuwe eigenaren.” Aardige mensen die de boot ook goed gaan gebruiken. Ze zijn ook nog eens voor diezelfde voetbalclub uit Amsterdam. Nee, ik maak me geen zorgen. Fram is in goede handen. Maar toch doet het pijn. Fram heeft mijn leven veranderd. Zoveel verhalen, ervaringen, avonturen en vrienden. Dat heb je niet met je golfmaatje of voetbalteam. Bedankt daarvoor. Bedankt Team Fram. Bedankt Ben en Lodewijk. Bedankt alle opstappers en meedenkers. Bedankt tegenstanders. Bedankt Roei- en Zeilverening Naarden, Jachthaven Naarden, Zeilverening Het Y. En bedankt Violet voor al die weekenden en woensdagavonden dat je het alleen moest doen. Voor al die uitgaven waar soms geen einde aan leek te komen. Kus.

En nu… Nu staat er voor mij een leeg canvas en een gevulde bankrekening. En voordat de J/80 club zijn promotiepraatje houdt. Nee, ik ben niet in de markt voor een J/80. Ook niet voor een kwarttonner. Hoewel ik de J/80 een van de leukste zeilboten vind en de Kwarttonclub een van de gezelligste mensen, ga ik even helemaal niks kopen. Komende winter hoop ik samen met andere Fram crew – waaronder Simon – op te stappen op een J/80. En dan na de winter gaan we eens rustig bedenken wat we gaan doen. Want ik ben nog niet klaar voor een nieuwe relatie. Ik wens de nieuwe eigenaars een behouden vaart. Wees lief voor haar.

Hier de Fram. Papa Alfa 4423. Over en sluiten!

Next Post:
This article was written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *