Last race of the year

Last race of the year

Zondag 3 december staat de laatste Frostbite Cup ORC op het programma. Nog één keer knallen op het wierloze Gooimeer en Markermeer. En voor het eerst is het ook echt een beetje koud.

Rode wangen en handen. De vieze miezer maakt het nog wat onaangenamer. De wind is matig en de voorspelde noordwestenwind lijkt niet te koppen. Inmiddels hebben de apps het over westenwind. Snel veranderen we de baan naar de westbaan. Maar helaas blijkt de wind zuidelijk te zijn, waardoor eigenlijk alles vrijwel bezeild is. Jammer. Het wordt nu één grote dragrace.

Voor de laatste wedstrijd van dit seizoen staan de inmiddels letterlijk doorgewinterde Simon en Allard weer op het voordek en aan de lieren. Kasper kan helaas toch niet, maar heeft hele goede vervanging geregeld met Michiel de Vos. Ondanks eerdere pogingen om hem aan boord te krijgen is het ons tot op heden nooit gelukt. Nu wel dus. Michiel heeft een leuk zeil c.v. met onder andere de IJspegel cup, skûtsjesilen, een trans-Atlantische race en met enige regelmaat was hij de mastman op de gracieuze J-Class boten Shamrock V en Rainbow. En nu maar hopen dat hij een beetje mee kan komen op dit klassieke race monster 😉

‘trim on’ en ‘hold’

We komen iets te vroeg op de startlijn, maar kunnen nog omhoog klimmen. We zitten net boven de Lyra op het startsignaal en direct dagen ze ons uit voor een loefduel. We houden de Lyra onder ons maar moeten wel alert blijven.  Het eerst rak van deze lange baan is halve wind door de vaargeul richting het IJmeer. Dat is met ca 6nm ongeveer een derde van deze race. Met halve wind zijn die Vega’s verdomde snel en dus blijft de afstand tussen ons gelijk. We lopen niet uit en als ik goed kijk lijkt de Lyra wel iets in te lopen. Michiel en Allard trimmen de zeilen, terwijl Simon vanaf het voordek af en toe ‘trim on’ en ‘hold’ roept. Iedereen is scherp, behalve ik. Af en toe zwabber ik door de vaargeul.

Dan begint het echte upwind rak. Maar door de zuidelijke wind is ook dit rak vrijwel bezeild. Een kort klapje is voldoende om de bovenboei te ronden. En als de boei bezeild is, is de kans groot dat de spinnaker in de tas kan blijven op de terugweg. Toch proberen we het het even. Het is immers een rak van 2,2 mijl.

De spinnaker is het er niet helemaal mee eens. Hierdoor moet ik af en toe van de koers afwijken (afvallen) om dit downwind zeil ook met 90 graden schijnbare wind gevuld te houden. Maar het lukt. We lopen een nette 6,7 knopen en komen toch bij de boei uit!

Dit trucje herhalen we nog een keer. Door de mist en regen is het zicht niet altijd even best, waardoor we goed moeten opletten met navigeren. We gebruiken geen gps of iPad en doen alles op zicht en met behulp van de kaart en het kompas. Dat is goed te doen, mits je zicht hebt op de boei of landmarks.

Eenmaal op de terugweg – inmiddels hebben we het toch wel een beetje koud – beginnen we de Lyra te timen. Hoe ver liggen we voor? Is het genoeg? We klokken de voorsprong bij Pampus op 7 minuten. En dat is krap. Te krap, denken we zelfs. Als we gefinisht zijn zitten we precies 8 minuten voor de Lyra.

SW or ORC, that’s the question

Na een biertje en babbeltje in het clubhuis is er een uitslag. En de 8 minuten gezeilde tijd was voldoende om onder ORC van ze te winnen, maar onvoldoende voor SW. Hierdoor zijn we overall de winnaar onder ORC, maar tweede onder SW. Direct ontstaat er de discussie met de Lyra welk handicap systeem we nu hanteren. Ik dacht ORC, maar zij gingen uit van SW. Hoewel het uiteindelijk niets uitmaakt (dit wat toch een pilotversie), is het in mijn ogen logischer om van ORC uit te gaan. Dat systeem is veel nauwkeuriger. Opvallend is dat in geen één wedstrijd de uitslag tussen het SW en ORC handicapsysteem overeenkwam. So long SW!

Maar belangrijker dan wie er nu gewonnen heeft, is dat we door de Pinguin Cup en de Frostbite Cup ons zeilseizoen zo’n twee maanden verlengd hebben. Dat heeft als voordeel dat de winter automatisch twee maanden korter is. Ook hebben we twee maanden langer kunnen oefenen. Ik heb veel geleerd, Simon en Allard zijn helemaal vertrouwd op de boot en we hebben onze grenzen opgezocht. Bijvoorbeeld door de spinnaker te hijsen met 25-30 knopen wind op het Markermeer. Kortom, de winst zit voor ons vooral in een langer zeilseizoen, meer kennis en meer ervaring. En als je die boot toch hebt, kun je er maar beter gebruik van maken. Daar wordt het per vaaruur goedkoper van 😉

Crew: Simon, Allard, Michiel, Floris

Baan: West ca 16 mijl

Wind: Zuidwest 9 knopen

Finish: 1e onder ORC

Omdat filmpjes van de J-Class vloot nooit vervelen:

OCT Films J-Class Showreel from Olivia Chenevix-Trench on Vimeo.

 

Next Post:
Previous Post:
This article was written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *