Light winds make the hardest battles

Light winds make the hardest battles

Afgelopen woensdag was de tweede race. En deze ging niet goed. Ondanks dat we veel goed deden, geen fuck-ups hadden, een redelijk tot goede start hadden en de sfeer top was werden we achtste.

De race begon met wat reparaties aan de rolreef. We willen niet weer dat de genua vastrolt zoals vorige week. Wederom een bezoekje aan de top van de mast. Daarna snel naar buiten. We varen met dezelfde namen als vorige week: JJ, Allard, Simon en ik. De windrichting is nog oostelijk maar draait vlak voor de start naar noordoost, waardoor de gekozen oostelijke baan helemaal bezeild is.

We willen goed starten en maken meerdere time runs, maar uiteindelijk moet de gekozen strategie wijzigen voor een tactische call. We passen ons aan aan de andere omstandigheden (minder wind, niet genoeg tijd) en maken een heel ruim stormrondje in 5 knopen wind. Fram houdt de vaart erin en we starten als eerste. Toegegeven, we zitten niet aan de hoge kant van de startlijn, die met een ruime wind over stuurboord binnen komt vallen. Maar we hebben vaart en zitten nog voorin.

Na de GM 60 pakken we eerst nog wat hoogte voordat we overstag gaan en in één lange klap naar de bovenboei zeilen. #saai Ja dit soort races zijn zo ontzettend saai. En achteraf hadden we gewoon moeten stoppen en lekker gaan oefenen, want dit gaat nergens over. Zero handling en in totaal 3 tacks. Dat is leuk op de oceaan misschien, maar hier niet.

 

Onze race pace is ruk. We lopen zo’n halve knoop te langzaam over stuurboord, waardoor we alle boten langs ons voorbij zien gaan. Of dit ligt aan de boot die al een jaar in het water ligt of aan slechte zeiltrim weet ik niet. Wat ik wel weet is dat er maar 5-7 knopen wind is. En daar hebben we altijd moeite mee. Maar dan opeens springt Fram aan, we kunnen haar goed trimmen en de snelheid loopt omhoog. Ik kijk op de windmeter en zie waarom we lopen. De ware wind is nu 8 knopen. Aha!

Maar het is van korte duur. De race is waardeloos, maar het moraal niet. De sfeer is goed en het weer, is afgezien van de matige wind, prachtig! Op het laatste spinnaker rak (reachen) komen we in een loefduel met de Orion. Het is zinloos, maar ik vind het een leuke oefening. De race is toch al verloren.

We worden dus achtste. En er is werk aan de winkel. Een halve knoop laten liggen aan de wind is slecht. En dat het eigenlijk 0,65 knoop was, vertellen we liever niet. Maar we weten al langer dat licht weer onze grootste tegenstander is. Gelukkig was de sfeer goed en af en toe is het goed om zo’n race te hebben. Dat houd je scherp. Stay frosty!

Next Post:
Previous Post:
This article was written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *