Line Honours

Line Honours

“Dit is dus dat gevoel. Dit is waar we zo hard aan hebben gewerkt de laatste jaren. Dit is progressie.”

Ik zit op de veranda van ons blokhutje in de Franse duinen. Het is nu vloed want ik hoor het geraas van de shore break op het strand vijftig meter verderop. Samen met het wuivende helmgras en het warme zonnetje is dit de perfecte plek om alles te vergeten. Dat lukt ook aardig. Maar toch is daar één zorg. Mijn bemanning. Want in onze excelsheet staat dat alleen Maureen beschikbaar is voor de eerste race na de vakantie. De rest is op vakantie, geblesseerd of zit in de luiers en nachtvoedingen. Maureen en ik staan er alleen voor. Eigenlijk van de zotte. Zo’n grote poule (acht man sterk) en dan toch geen complete crew beschikbaar.

Gelukkig hebben we dit jaar kennisgemaakt met Willem Jan. Hoewel zijn eerste keer aan boord van Fram niet een bepaald succes was, merkte ik wel dat het een goede zeiler is. Het type dat we graag toevoegen aan onze standaard poule. Daarnaast had ik via Steven en Kasper ene Michiel ontmoet. Michiel heeft verschillende wedstrijden gezeild en heeft mooie verhalen. Zoals die paar keer dat hij op een J meevoer. Nee geen J80, maar J Class (Shamrock V geloof ik). Via de matige Franse internetverbinding kreeg ik goed nieuws en slecht nieuws op mijn veranda. Willem Jan kon wel, Michiel niet, hij moest overwerken.

Terug in Nederland lukt het me niet om nog een vierde (ervaren) man te monsteren. Maar als ik de voorspellingen zie, hoeft dat ook niet. We krijgen weer eens een westenbaan voorgeschoteld. En hoewel ik er een beetje klaar mee ben, komt het vanavond wel goed uit. Want deze baan kent weinig handling; één spi hoist en drop, en terugkruisen naar de finish. Ik mail het de kleine crew en leg de lat weer eens hoog door te schrijven dat ‘een eerste plaats tot de mogelijkheden behoort’.

Niet alleen de windrichting is goed, ook de 10-12 knopen zijn ideaal. Als de boot helemaal klaar gemaakt is voor vertrek nemen we nog even de baan en handelingen door. Maureen doet het voordek en Willem Jan en ik de rest. Tijd om naar buiten te gaan.

Eenmaal buiten komen we erachter dat de windex windvaan vastzit. We sturen Maureen (zij is het lichts) de mast in en na een zwaar stuk grinden op de deklier is ze in de top. Het voordeel van zo’n klein meisje is dat ze niks weegt, het nadeel is dat ze nu dus nét niet bij de windex kan. Terug naar beneden. Ik ga zelf de mast in en klim grotendeels omhoog waardoor het lieren beneden een stuk lichter is. Ik kan erbij en buig de ‘V’ iets naar beneden zodat de vaan vrij rond kan draaien. Inmiddels hebben we nog maar 5 minuten voor de start.

De wind is toch iets zuidwestelijk, waardoor we de spi nog moeten ombouwen. Ik doe dat met Maureen en laat het roer zomaar los. En daar is dat vertrouwen en teamwork. Want zonder één woord te wisselen pakt Willem Jan het helmhout en stuurt Fram verder. Sterker nog, hij lijnt Fram intussen op voor de start want we hebben nog maar 3 minuten. Als de spi is omgepoold neem ik het roer weer over. Intussen heeft Willem Jan Fram al strak naar de pin end gestuurd en liggen we helemaal vrij boven. We komen nu alleen iets te vroeg aan en vieren de zeilen.

“Drie, twee, één, start!” We gaan als eerste over de startlijn. Veel beter kan gewoon niet. Helaas wil de Orion over ons heen. Dit is altijd lastig, want je wil dat niet laten gebeuren, maar een fel loefduel kost je misschien nog veel meer posities. We loeven hem er een beetje uit en inderdaad, de eerste boten gaan onder ons door.

Door deze actie zijn we ook verder van de boei waardoor ik nog twee boten op de ‘inside track’ ruimte moet geven. Als we de boei ronden liggen we onder de Lyra. Het lijkt eeuwig te duren voordat zij ons gepasseerd zijn en dan loeven we meteen op richting de vrije wind en hijsen de spi. We liggen inmiddels 100 meter achter de koploper op een zesde positie.

Op het spinnakerrak varen we langzaam naar de koploper, Team Windrose. Willem Jan maakt zich een beetje zorgen als ik hem vertel dat we vanavond op handicap één van de snelste boten zijn. We moeten als één van de eerste over de finish om überhaupt aanspraak te maken op een podiumplaats. “Moeten we die ’81’ ook voorblijven?” “Ja!”, antwoord ik en vertel meteen over de Knoet die niet te kloppen is en de Lyra die zo’n belachelijk lage handicap heeft dat ie soms een half uur na je kan finishen en nog van je wint. “Line honours dus”, concludeert Willem Jan. Ja, dat zou het beste zijn.

En inmiddels leiden we de vloot met enkele meters voorsprong. We zijn op driekwart van het spinnakerrak en hebben de Triton, Wilde Vogel, Knoet, Quest en Team Windrose ingehaald. Willem Jan vindt de voorsprong maar krap. En daar heeft hij gelijk in. “Op het kruisrak maken we de meeste winst”, zeg ik. “Hier (op het spinnakerrak) varen we allemaal even hard.” En zoals die ouwe sluwe vos altijd zegt: ‘Je wint of verliest een race op het kruisrak.’

We gaan om de benedenton en zitten maar 10 meter voor Team Windrose. Het kruisen kan beginnen en na een paar slagen liggen we op een duidelijke voorsprong. De vraag is of het genoeg is. Één ding is zeker; we varen nu voor line honours. We gaan als eerste door de finish en timen de finish van de Knoet die twee minuten achter ons zit. We beginnen direct met rekenen, maar ik weet zijn handicap niet uit mijn hoofd. “Drie of vier procent verschil.”, roep ik. En al snel berekenen we dat 3% betekent dat wij eerste zijn, maar met 4% zijn zij eerste. Dat wordt nog spannend.

Op de terugweg doet Maureen nog even een Wouter Verbraakje in Jachthaven Naarden. Ze zet Fram even aan de grond en we zitten muurvast. Al het gewicht in de giek en motor volle kracht werkt niet en gelukkig komt Team Windrose to the rescue. Maar zelfs dat werkt niet. In hun tweede poging trekken ze ons zijwaarts en komen we los. Bedankt toppers van TW81!

We gaan naar het clubhuis en drinken een welverdiend biertje (of twee, drie…). En dan komt de uitslag. Ik weet ‘m al maar Maureen nog niet. Ik zeg dat het een herhaling is van wat Willem Jan twee weken geleden aan boord van Team Whitehawk deed. Maar ze had niet goed geluisterd. Nou luister dan nu maar:

“Dit is dus dat gevoel. Dit is waar we zo hard aan hebben gewerkt de laatste jaren. Dit is progressie.”, gaat het door mijn hoofd. Terwijl die grijns voorlopig niet van mijn gezicht gaat. Met deze race hebben we onze vijfde positie in het algemeen klassement stevige ankers gegeven. Maar we zijn er nog niet, bovendien smaakt dit naar meer. Veel meer!

Crew: Maureen, Willem Jan, Floris

Baan: 13 West Kort

Wind: West krimpend naar ZW 10-12 knopen

Finish: 1e van de 10

RaceQs: Replay (alleen terug te kijken via de computer)

 

Next Post:
Previous Post:
This article was written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *