Medalrace

Medalrace

Sinds een paar jaar strijden de winnaars van de verschillende klassen in een allesbeslissende race tegen elkaar om het clubkampioenschap. Om de strijd eerlijk te houden stappen ze uit hun eigen boten en in de huur-Randmeren van Naarden. Een super leuk idee en best wel een eer om mee te mogen doen.

Als class winners mogen wij dus ook in die huurbakken. Na een gecancelde race vorige week, moest het deze woensdag dan echt gebeuren. De voorspellingen zijn echter weer hetzelfde als vorige week; 4-6 knopen wind uit het oosten. Omdat ik het kapot druk heb op mijn werk, vraag ik voor de zekerheid of we nu wel gaan varen. “Ja” is het antwoord. En dus sjees ik van Amsterdam naar Naarden, mijn collega’s in de steek latend, maar fuck it, zeilen gaat voor.

Welke Randmeer je krijgt gaat via loting. Wij hadden tweede keuze, maar om de goede keuze te maken moet je toch eerst even de zeilen bekijken. We kiezen in elk geval voor een Randmeer waarvan de verstaging nog een beetje op spanning staat. Bij sommige bungelt de mast gewoon. En we hebben ons geheime wapen meegenomen: de mat!

De mat is een stuk kunstgras dat we gebruiken om het onderwaterschip te poetsen. Maar we zijn al laat dus doen alleen het stuk van de boeg naar de kiel en varen de box uit. En meteen houdt de motor ermee op. Deze is met geen mogelijkheid meer aan de praat te krijgen. Uiteindelijk peddelen we terug de box in en pakken we een andere Randmeer. Deze heeft helaas wel slappe verstaging, een afgezaagde helmstok (ca. 20 cm korter!?) en uitgezeilde zeilen. En we hebben nu geen tijd meer om de onderkant even op te schonen. Sterker nog, over 10 minuten moeten we starten. Vol gas naar buiten!

Vlak voor het vijf minuten signaal trekken we de buitenboordmotor omhoog. Het grootzeil staat net en we hebben nog precies vijf minuten om de boot te leren kennen. Gekkenwerk. Dit zeilt zo anders dan Fram. Na de overstag liggen we stil en als we teveel bewegen liggen we stil. Ok. Let’s focus on the start.

We kiezen voor de kant van het denkbeeldige startschip. Daar staat meer wind. De Joyride mannen zoeken ons op en voordat we het weten zitten we in een soort match race. Als een hond die achter zijn eigen staart aanzit, draaien we rondjes om elkaar. Uiteindelijk starten we netjes. De Blue Box ligt op dat moment nog achter.

Het eerste rak gaat gelijk op, maar daarna wordt het lastiger. We varen eerst nog een 4,2 knoop. Maar als we moeten wijken voor de Blue Box boys die over bakboord aankomen, komen we in de knel met pleziervaart in de vaargeul die zijn voorrang claimt. Terug tacken. Vaart is eruit en we verliezen direct meters op de Joyride en Blue Box.

Daarna hebben we de grootste moeite om de boot aan de praat te krijgen. We zijn nog steeds bezig om ‘m goed op te tuigen. Het is onrustig en we zijn eigenlijk niet met de wedstrijd, wind en tegenstanders bezig.

Als de Joyride en Blue Box helemaal de linkerkant kiezen, besluiten wij de hele andere kant te kiezen. Het gat is al dermate groot dat we ze nooit gaan inhalen door hetzelfde te doen. Hopelijk betaalt het zich uit. Maar ook dat is niet het geval. Respect voor beide teams, want we worden gewoon overklast. Uiteindelijk pakt de Blue Box de leiding en slaat een gat met de Joyride en daarachter wij weer. Maar het gat is erg groot, helemaal met de Blue Box. Hoewel we nu wel op dezelfde afstand blijven van de Joyride is de Blue Box onhoudbaar. Intussen bel ik met de mannen op de zaak. Zakendoen terwijl je zeilt. Het zou zomaar een heading kunnen zijn voor onze klant Vodafone. Maar hoe handig het ook lijkt, het is alleen maar heel erg a-relaxed. “Ik moet je even neerleggen”, zeg ik tegen mijn collega “we moeten even een boei ronden”. En ik schiet in de lach. Intussen kan hij meegenieten van de Beastie Boys, Guns ’n Roses en Motörhead, die door de blue tooth speakers knallen. De sfeer is in elk geval wel goed!

Maar ondanks de sfeer is dit kansloos. Wij zijn kansloos. Het is donker, geen wind en morgen is een zware deadline. We geven het op. We stoppen ermee. De enige manier dat wij dit nog gaan winnen is als beide boten vastlopen en vergaan, maar ze zeilen goed en ik verwacht niet dat ze nog fouten gaan maken.

Ook richting de haven blijken die huurboten klaar voor de brandstapel. Want de buitenboordmotor werkt niet meer. Gelukkig zijn we handig en fixen we ‘m onderweg. Geen dank, we sturen wel een factuur.

Terug in de haven ga ik snel weer naar Amsterdam. Het was leuk, maar iets meer wind had ik nog leuker gevonden. Of iets meer tijd om aan dat ding te wennen en alles te tunen. Ook dan waren we waarschijnlijk geen kampioen geworden, want de andere partijen waren gewoon beter. Maar nu was het slechts een strijd met onszelf.

Better luck next time!

Floris & Hennie

 

 

 

Next Post:
Previous Post:
This article was written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *