Mission impossible

Mission impossible

Gisteren was de laatste wedstrijd van het seizoen, maar eerst neem ik je even mee terug in de tijd. Een week of drie geleden om preciezer te zijn. Terwijl ik een slok van mijn Affligem biertje neem op de veranda van ons huisje in de Vendee, verslik ik me zo wat als ik de tussenstand van de Woensdagavond Competitie zie. “Huh?!”

We staan op een gedeelde derde plaats met de Viva la Vida, die prachtige zwarte Saffier 26 met zwarte laminaatzeilen en koolstof mast. En dat terwijl ik dacht dat we dit seizoen roemloos tenonder zouden gaan. ‘Een derde plaats’ mijmer ik verder terwijl ik een slok van mijn biertje neem ‘dat zou nog glans aan dit seizoen kunnen geven’.

Maar doordat ik daar in de Vendee was, kon ik niet wedstrijdzeilen. Die Saffier wel. En daar nam hij afstand en zette ons op een vierde plaats. Daarna bleek er ook nog eens een fout in de uitslag te staan waardoor zijn voorsprong niet 2,7 punten bleek, maar 4,3. Ik ging snel rekenen en kwam erachter dat we in onze laatste race eerste moesten worden en hij derde. Maar als wij derde of vierde zouden worden, dan moesten zij zesde of zevende eindigen in de laatste race. Een mission impossible want de Viva vaart dit seizoen hartstikke goed.

We hebben het niet in eigen hand

De crew weet ook dat er nog een kleine kans is op een derde plek, maar weet ook dat we het niet in eigen hand hebben. Het enige wat wij kunnen doen is super strak varen. En dat Rene, Jan-Jaap en Steven ook die intentie hebben, bleek al bij aankomst. Iedereen was op tijd of zelfs vroeger dan normaal op de boot. Hierdoor konden we alle startscenario’s uitproberen, nog even spinnakeren en de kompaskoersen noteren over beide boegen. Het gaf rust en zelfvertrouwen.

We wisten dat de start perfect moest zijn. Een uitdaging aangezien we dit jaar maar twee of drie keer een hele goede start hadden. “Als we denken dat we te vroeg zijn, varen we door, want dan zijn we waarschijnlijk op tijd” redeneer ik hardop. Ik vertel nog een tip van een of andere zeilgrootheid die ooit schreef dat je moet proberen om een bootlengte voor de pack te blijven in je final approach voor de start. De gedachte hierachter is dat de ‘pack’ (de grote vloot) meestal iets te laat is en dus ben jij precies op tijd. We komen hierdoor voor ons gevoel te vroeg op de startlijn, maar dat gevoel zat er dit jaar wel vaker naast. Dus varen we door en starten we perfect. We liggen direct in de kopgroep.

Na de eerste ton gaat de spinnaker erop en komt het langste spinnakerrak van het seizoen. De Viva passeert ons net na de boei, net als de Quest. De Brizo ligt op gelijke hoogte en de Spoom en Kyan liggen iets achter ons. Ik stuur Fram achter de Viva om letterlijk de wind uit zijn zeilen te nemen. Het werkt. Maar al snel ontstaat er een discussie over de tactiek. ‘Gaan we matchracen met de Viva la Vida of onze eigen race varen?’ We kiezen voor dat laatste. Want we moeten niet alleen van de Viva la Vida winnen, er moeten ook nog twee boten tussen ons en de Viva la Vida eindigen. Dus gewoon kneiterhard varen.

Bij de benedenboei liggen we zesde en ligt de Viva la Vida behoorlijk voor ons. Vanaf hier is het één lang kruisrak naar de finish. De wind trekt iets aan en waait met zo’n 12 knopen door de zeilen. Het is precies zoals wij het graag hebben. Fram ligt schuin, twee man in de reling en af en toe lozen we wat druk uit het grootzeil. Ondanks deze ideale condities varen we niet zo hoog als de meeste boten. En dat is lichtelijk frustrerend.

Dit is een écht kruisrak en dan worden tactische beslissingen keihard afgestraft of rijkelijk beloond. We houden de wind in de gaten en wachten op die voorspelde windshift. Een krimpende wind betekent een lift over stuurboord, maar we blijven 300 graden vragen over stuurboord. De finish komt in zicht en we komen dichterbij de Quest, Viva la Vida, Kyan en Spoom. Als we nog even doorvaren over stuurboord kunnen we in de volgende slag in een keer de finish halen. Maar dat betekent wel dat we de wierzone in moeten varen.

“Hou de diepte meter in de gaten en zeg het wanneer het ondieper wordt dan 6 meter” vraag ik Steven. En opeens begint Steven af te tellen: “6.7 meter, 6.3 meter, zes… jongens we moeten hier weg!” ‘Shit!’, dan halen we de finish niet en moeten we twee keer extra klappen. Ik vaar toch door en kijk of ik wier zie. Het is ‘all or nothing’.

“Standby for tack… tacking in drie, twee, één…” En whoaap we liggen op layline voor de finish. We komen de wierzone uit zonder kleerscheuren en hebben met deze slag de Viva en Quest ingehaald. Een geweldige move, al zeggen we het zelf. De wind trekt nog even aan en we blazen asociaal hard over de finishlijn.

 

We finishen als vierde, maar weten nog niet hoe we eindigen naar handicap correctie. De Quest finisht vijfde en de Viva la Vida gaat als zesde over de lijn. We weten dat de Quest tussen ons in zal eindigen, maar er moet nog een boot tussen ons eindigen en die zien we niet.

We zijn blij met de race. We hebben super gevaren. Dat het ‘maar’ een vierde plek is, geeft niet, wij weten dat we alles hebben gegeven. Iedereen zat vol adrenaline en zeilde in opperste concentratie. Geweldig!

‘Allejezus wat is het druk in het clubhuis’. Niet alleen voor ons was het spannend. In de SW-A was er een strijd om de eerste plek, in de J/80 klasse was er een strijd om de eerste en derde plek. Razend spannend dus. En als ik hoor dat de Fair Wind van Xander Bianchi ook tussen ons en de Viva la Vida is geëindigd, onderdruk ik een vreugdekreet. We hebben ze te pakken! We gaan toch nog met een prijsje naar huis. Niet veel later word ik naar voren geroepen en mag ik met de mannen van de Spoom (eerste) en Brizo (tweede) het podium delen. Wat smaakt deze overwinning zoet en tegelijkertijd zal die best bitter zijn voor de mannen van de Viva. Helaas heb ik ze niet meer kunnen spreken na de prijsuitreiking, maar heren, ik wil jullie bedanken voor de strijd en complimenteren voor een geweldig seizoen. Want jullie hebben harder en beter dan ooit gevaren!

Dit jaar hebben we in een zwaardere klasse gevaren waar we van veel boten hebben gewonnen en verloren. De Spoom blijft untouchable en we zitten al wat vaker op de hielen van de Brizo en Kyan. De Quest, Triton en zeker de Viva la Vida zijn gevaarlijke tegenstanders. Het maakt de competitie alleen maar leuker. En toen we aan het begin van het jaar naar deze concurrenten keken zei ik dat een derde plaats het hoogst haalbare was… Mission accomplished.

Crew: René, Jan-Jaap, Steven, Floris

Baan 13 (West kort)

Wind: West 8-12 knopen (later toenemend 12-17 kn)

Finish: 4e van de 8

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Next Post:
Previous Post:
This article was written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *