No Sleep till Abu Dhabi

No Sleep till Abu Dhabi

Spannend is misschien niet het goede woord. Het is eerder zenuwslopend. Als ik de notification van de Volvo Ocean Race app krijg, schieten mijn ogen naar het scherm. ‘Gelukkig, we liggen nog eerste.’

Snel swipe ik door naar de boatspeed, afstand tot finish, koers en ‘true wind speed’. Maar het belangrijkste lijkt nu de onderlinge afstand tussen de boten. En dan vooral tussen de mannen van Brunel en Dongfeng. Na 22 dagen en 21 uur ligt de Chinese boot slechts een 12 minuten achter ‘ons’. Omgerekend naar een woensdagavond wedstrijdje is dat een 2 seconden afstand na 80 minuten boeien ronden. Onze J/80 vloot (ook eenheidsklasse) laat grotere verschillen zien.

De ingeving om er een echte eenheidsklasse van te maken, is net zo briljant als logisch. Hierdoor worden we in krap twee jaar tijd nogmaals getrakteerd op krankzinnig spannende zeilraces. Eerst de America’s Cup met Spithill’s bizarre comeback en nu de 65 voet one design waar, na 5000 mijl, de halve vloot nog steeds boord aan boord vaart.

De innovaties en nieuwe klassen hebben slechts één nadeel: het is kneiter spannend. En hoewel ik dat de zeilers niet hoef uit te leggen vinden de bootloze landrotten het toch een beetje vreemd. ‘Dus ze liggen al een paar dagen voor en moeten nu nog maar een dagje varen tot de finish?’, vatten ze emotieloos samen. Ze begrijpen niet waar ik me druk om maak. Een vergelijking met voetbal ligt dan voor de hand. Met voetbal kun je immers alles uitleggen. ‘Het is als blessuretijd in de kwartfinale tegen Duitsland’, zeg ik dan. ‘En hoewel we in de poule-fase van ze hebben verloren staan we nu 1-0 voor’. Maar net zoals voetbal tegen de Duitsers heb je pas gewonnen als het fluitsignaal heeft geklonken. In dit geval zijn ADOR en Dongfeng de Duitsers en heb je pas gewonnen als je boegspriet de finishlijn bij Abu Dhabi doorklieft. ‘Oh en de blessure tijd is niet in minuten maar dagen!’

Langzaam begint er iets te dagen. ‘Een voetbalwedstrijd tegen twee Duitse elftallen en niet drie minuten blessuretijd maar drie dagen…’ Ineens lijken ze te begrijpen waarom ik een beetje onrustig op mijn bureaustoel zit. En terwijl ik dit schrijf zitten we in de laatste minuut van de blessuretijd. Het is een knotsgekke wedstrijd. Dongfeng doet nog een aanval en loopt weer in, vertelt de notification op mijn iPhone. Voor de leek, dat is hetzelfde als een vrije trap net buiten de zestien en Podolski achter de bal. Brunel moet verdedigen. No sleep ‘till Abu Dhabi! Ik houd mijn adem in en moedig ze in gedachte aan: Kom op Brunel. Hou vol, jullie zijn er bijna!

Next Post:
Previous Post:
This article was written by
There is 1 comment for this article
  1. Pingback: Team Fram official supporter of Team Brunel - Team Fram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *