Onboard Reporter

Onboard Reporter

September. Facebook. Een notificatie. Iemand heeft mij getagd in een reactie onder een bericht van Zeilen. Het is Bjarke. Een collega-zeiler van de Woensdagavond Competitie. “Iets voor jou, Floris?,” lees ik. Ik scroll naar boven en scan het artikel: “Wil jij op een Volvo Ocean racer naar de Canarische eilanden? Meld je aan als onboard reporter voor Zeilen en win een van de drie plekken aan boord!”

Een paar jaar geleden heb ik serieus overwogen om mijn baan op te zeggen en onboard reporter (OBR) op Team Brunel te worden. Tot ’s avonds laat woog ik de voors en tegens af met mijn liefje aan de keukentafel. Er bleek maar een grote ‘tegen’… Mijn rug. Toen nog een puinhoop. Ik zou het niet trekken om negen maanden lang de wereld vanuit de meest erbarmelijke omstandigheden vast te leggen. Nee, die droom heb ik laten varen.

Tot afgelopen september. Ik lees nog een keer het Facebook bericht. Leuk, maar hoe groot is de kans dat ik zoiets win? En eigenlijk heb ik er geen tijd voor. Ik besluit niet mee te doen, maar het blijft maar rondzingen in mijn hoofd. ‘Wel gaaf.’ ‘Ik kan schrijven, fotograferen en filmpjes maken…‘ ‘Wilde je niet ooit OBR worden?‘ De eerste ideeën borrelen op. De Cape Horn ronding van Brunel, maar dan rond ik Pampus op Fram. En net als Stefan Coppers zal ik met een bord voor mijn zaakje het eiland ronden. ‘Mwah’. Ik verwerp het idee. Is het wel wel leuk genoeg? En ik heb er de tijd niet voor. Nee, ik doe niet mee.

De weken verstrijken. De deadline nadert. “Als iemand mee moet doen, ben jij het wel!” zegt Violet aanmoedigend. Het is inmiddels de vrijdag voor de maandag. En maandag is de deadline. En laten we nu nét een weekendje weggaan. Lastig editten vanuit een vakantiehuisje, maar niet lastiger dan vanuit een VO70. Voor de zekerheid zet ik toch een paar Fram filmpjes op mijn Macbook. Je weet maar nooit.

Inmiddels is het zaterdagavond en heb ik een simpel en makkelijk te realiseren idee. En belangrijker nog, ik kan het ‘op locatie’ maken. Snel rip ik een Japans Youtube fragment en plak mezelf in dit showbiz programma. Titeltje erbij et voilà een mooie inleiding om vervolgens mijn filmbeelden het woord te geven. ‘Cish Cash’ van Basement Jaxx klinkt al achter in mijn hoofd en snor ik snel op. Het filmpje staat in no time. Omdat je mij nu nergens hoort praten, besluit ik de spectaculaire zeilbeelden af te wisselen met een stukje ochtendhumor van de Eenzame Noordrace. De film mag maximaal een minuut duren. Op het eind snij ik nog even terug naar de Japanse meisjes en zet ik er ondertitels onder, Facebook duimpje erbij en mijn hoofd rechtsonder (had je die al gezien?). Snel schrijf ik nog een tekstje (ook onderdeel van de opdracht) en verwijs naar deze website. Send!

Mijn inzending voor de OBR Challenge van Zeilen Magazine.

Een week later worden de genomineerden bekendgemaakt. Negen stuks en ik zit erbij! Dat klinkt overigens mooier dan het is, want ik geloof dat er slechts 9 inzendingen waren. De twee inzendingen met de meeste likes en shares gaan door. De derde plek wordt bepaald door de vakjury. De concurrentie is niet heel spannend. Als we vakinhoudelijk kijken vind ik alleen Arthur met kop en schouders boven de rest (inclusief mijzelf) uitsteken. Wat wel spannend is, is dat sommige concurrenten een super groot netwerk achter zich hebben. En daar kom ik snel achter. Als ik mijn zeilteam oproep om mijn film te liken en te delen, antwoordt Willem Jan: “Je bent de tweede al.” “Wat? Hoezo de tweede? Je zit toch in Team Fram?”, wil ik antwoorden. “Ja er doet ook een jongen mee van Zeilhelden. Dus we gaan allemaal op hem stemmen.” De moed zinkt in mijn schoenen.

En al snel kom ik erachter dat ik hopeloos achter de feiten aanloop. Arthur, Angela en Riemer strijden om de eerste en tweede plek. Ik mobiliseer zo’n beetje iedereen die ik ken en maak misbruik van sommige netwerken, maar het is niet genoeg. Ik baal. “Wat een onzin om de mensen met de meeste likes te sturen. Je wilt toch kwaliteit op die boten?” mopper ik.

“Sinds dat gesprek loop ik iets lichter”

Maar dan gaat de telefoon. Het is Stijn van Zeilen. “Ik mag je feliciteren! Je bent de derde winnaar.” Ze vonden mijn filmpje origineel en leuk. Sinds dat gesprek loop ik iets lichter, draag ik een grotere grijns en ben ik aardig tegen stomme mensen. Dit is absoluut een bucketlist dingetje dat uitkomt. Hoe gaaf is het om gewoon 500-600 mijl te vlammen met een VO70! En ik hoef er niets voor te betalen en word nog thuisgebracht ook!

Een kleine uitdaging heb ik wel. Ik vertrek al over een week. Ik hoop dat ik hiervoor vrij krijg en laat Violet met een paar uitdagingen achter. Gelukkig ben ik fysiek ok, maar ik ga die week toch even elke dag naar de sportschool. Qua uitrusting is dit een uitstekend moment om wat diepte-investeringen te doen. En dus bestel ik een nieuwe GoPro, nieuwe mounts, een nieuw zeiljack (eentje die wel waterdicht is), Musto thermokleding, extra mid-layers, een waterdichte reistas, een spatwaterdichte & shock proof harddisk, extra accu’s en powerbanks. Enfin, de trip is toch niet geheel gratis.

Maar het maakt mij niet uit. Deze dingen stonden stiekem toch al op mijn verlanglijstje en werden alleen maar uitgesteld. En achteraf bleek het maar goed ook dat ik een nieuwe GoPro had meegenomen, want de beloofde camera’s van Zeilen zijn per abuis nooit geleverd. En ook de nieuwe zeiljas bleek de eerste nacht goud waard, net als alle mutsen, balaclava’s en thermo-kleding. Voor de zekerheid sluit ik wel een extra verzekering af. Alleen de inhoud van de twee kleinste tassen is al 3000 euro.

bestand-31-10-16-14-05-24

Maandag reis ik af naar Breskens. Ik ben een dag te vroeg, maar was al welkom en ‘kon dan een beetje wegwijs worden op de boot’. Altijd leuk! Als ik aankom is de crew druk bezig met de voorbereidingen. Er wordt nog aan de generator gesleuteld, de reserve spullen in de achterste compartimenten worden ingeladen en goed ge-stacked, grote kratten met eten verdwijnen naar beneden en de laatste reparaties worden uitgevoerd. Ik loop naar een lange blonde vent, waarvan ik weet dat hij de schipper is. “Hoi, Floris”, zeg ik. “Ah de OBR!”, zegt Ysbrand Endt lachend. “Welkom!”

“ik praat al direct in de wij-vorm”

Als ik ergens een hekel aan heb is het wel nutteloos toekijken. Dus vraag ik of ik ergens mee kan helpen. En voordat ik het weet ben ik de zojuist gekeurde reddingsvlotten aan het vastzetten en schroef ik de M.O.B. joon aan de zeereling. We (ja ik praat al direct in de wij-vorm) leggen de zeilen achter in de kuip. Want met de aan de windse koers wil je zo min mogelijk gewicht in de punt (anders breekt die af!). Saillant detail is dat deze zeilen dag en nacht buiten liggen. Ze zijn te groot (en te zwaar) om binnen te leggen. De hele North Sails 3Di zeilgarderobe ligt vastgesjord aan de zeereling. In weer en wind. En dan doe ik moeilijk als mijn genua een nachtje op de voorstag blijft zitten…

Over de reis zelf ga ik nu nog niets vertellen. Dat komt eerst exclusief in Zeilen Magazine, maar als je de filmpjes ziet, weet je dat het een echte Volvo Ocean Race experience was met alles wat erbij hoort. Storm, teamwork, pijn en geluk. Alles zat er in. Het was een bijzondere ervaring. Iets wat ik nooit meer zal vergeten. Of het nu de storm was, het leven aan boord met het wachtsysteem, de bekende bunks of het notoire toilet. Maar ook het sturen van zo’n 70 voeter was ongekend. En natuurlijk was het hoogtepunt die mast in om na een overstag die bovenste zeillat goed te trappen. Ja ik weet een ding zeker; als ik ooit doodga, flitsen deze momenten nog één keer voorbij.

To be continued!

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Next Post:
Previous Post:
This article was written by
There are 2 comments for this article
  1. Klazien van de Kuinder at 13:07

    Beste Floris.

    Wat weer een schitterend verslag van een bijzondere zeiltocht.
    Wat een spannende tocht en wat een zware werkzaamheden op zo’n loei grote boot.
    Door alles wat jij schrijft en ik van je lees ben ik gewoon een beetje van je gaan houden.
    Je lijkt me een pracht mens!
    Nu nog even je film bekijken.
    En dat als je weet dat ik zeilen heel leuk vind, maar het liefste zonder wind.
    Ja, ik ben een angsthaas aan boord maar hou van water en in het bijzonder van de zee.
    Ga zo door en kunnen wij van je blijven genieten.

    Hartelijke groeten,
    Klazien van de Kuinder.

    p.s. Jan-Jaap zijn tweede naam is trouwens ook FLORIS.

    • floriscornelissen Author at 15:31

      Beste Klazien,

      Wat een ontzettend aardige woorden. Leuk dat u altijd zo meeleeft!

      Vriendelijke groet,

      Floris

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *