Pampus Regatta 2017

Pampus Regatta 2017

Het formeren van de crew gaat net zo moeizaam als het kabinet. Ook bij ons is dat dit jaar een thema. Maar uiteindelijk lukt het om zaterdag alle posities te bezetten met de Fram-mannen en varen we op zondag noodgedwongen met z’n drieeen, waarvan één opstapper. Gelukkig wel een goeie.

Als we zaterdag compleet zijn, varen we uit. De voorspelling heeft het over regen en weinig wind, maar ik voel geen spatjes en de windmeter geeft 12 knopen aan. En zie ik daar nou een stukje blauw tussen de wolken? Kortom, perfecte condities.

Race 1

We trappen de race af met een goede start. Op volle snelheid knallen we door de lijn. Wat is zo’n indewindse start toch makkelijk vergeleken met die starts in Naarden. Het loopt goed aan boord en we liggen voor de Resumé, Nanna en Black Magic Woman. Al die boten zijn sneller, wij mogen als laatste finishen. Als we een uur zouden racen mogen wij zo’n 3 minuten na de een-na-langzaamste boot finishen en bijna 8 minuten na de snelste. Maar we liggen niet laatste. We finishen en pakken meteen een tweede plek.

V.l.n.r. Black Magic Woman, Nanna en Résumé.

Race 2

Dit belooft wat. En tegelijk stijgen mijn verwachtingen een paar treden. Of liever gezegd, twee trappen. Maar het werkt averechts. Na de start loopt de Nanna wel 8 graden hoger waardoor we langzaam in haar vuile wind komen. Bij de spinnakerhoist gaat het ook verkeerd. Als we bij de gate beneden over bakboord komen willen we, zoals iedereen, de gunstigere linker boei pakken. Maar de Jelisha (niet in onze klasse) en ook over bakboord wil de rechterboei en begint te roepen ‘BAKBOORD’. Eh, ja, wij liggen ook over bakboord dude. Blijkbaar heeft hij het tegen de Résumé die over stuurboord aankomt. Maar hij blijft roepen als de Résumé voorbij is. Huh? En dan wordt het mij duidelijk dat hij ‘OMHOOG’ bedoelt. Lang verhaal kort, hij brengt ons naar de rechter boei. Hierdoor zitten we aan de verkeerde kant van het veld en dit kost je zomaar 50 meter. Ik vervloek die Jelisha. Als we willen tacken let ik niet op (niemand aan boord) en liggen we over stuurboord voor een aanstormende X-35. We klappen weer terug en liggen helemaal stil. Ik ben boos op mezelf, maar vind dat we allemaal zitten te slapen. En dat schuif ik niet onder stoelen of banken.

Intussen loopt de rolgenua erg moeilijk. We krijgen ‘m nauwelijks ingerold of uitgerold. Door afwisselend te trekken aan de schoot en de reeflijn lukt het ons. Maar het voelt alsof we iets kapot schavielen, en dat voelt niet goed. Na de race moet er iemand de mast in vrees ik.

‘daar gaan we geen uitstel voor geven’

Als we finishen neemt René het roer over en ga ik met Hennie op het voordek kijken waarom de genua inmiddels muurvast zit. De val is meegedraaid, het hele zaakje zit vast bovenin. Ik vraag het startschip of ze de start willen uitstellen omdat we een probleem hebben. Maar na kort overleg krijg ik terug ‘daar gaan we geen uitstel voor geven’. Logisch. Maar toch balen. Ons probleem heeft nu een extreem korte deadline.

Na een tijdje wrikken zie ik dat de val weer goed zit, maar toch draait het blok bovenin niet. JJ oppert om de genua handmatig van de rol te slaan, dan te strijken en opnieuw te hijsen. Dat doen we en lukt. Maar inmiddels is de startprocedure alweer begonnen. De val heeft zichzelf bijna doorgesneden. ‘Mes!’ roept Hennie. Ik pak het noodmes en snijd een 15 cm van de val. ‘Rene, kun jij de shackle lossnijden van de val?’ Op de punt controleren we het blok, maar het draait nog wel. “Eén minuut twintig!” roep ik als ik op mijn starthorloge kijk. De shackle krijgen we niet snel losgesneden en ik help René. “Eén minuut!” Potverdikkie. Ik ren naar voren en knoop de shackle aan de val. “Vaar maar vast richting de startlijn,” roep ik naar achteren. Dan hijsen we met z’n drieën de genua weer. “Hij staat!” Tegelijk klinkt over de marifoon “Acht, zeven, zes…” “Iedereen in race modus.” We springen op onze posities en gaan 24 seconden na het startsignaal over de lijn. Niet slecht!

We’re back on track!

De wind is inmiddels aangetrokken tot 17 knopen met af een toe een vlaagje richting de twintig. Hierdoor hebben we ook een enorme windshift. Daar hadden we al rekening mee gehouden en we liggen helemaal goed. Sterker nog, we liggen nu opeens op de layline en de Nanna en Résumé hebben ‘m flink overvaren. We’re back on track! Maar helaas, als we bij de gate aankomen blaast de wedstrijdleiding de wedstrijd af. Op zich een goed besluit, maar als je goed in de race ligt, wil je dat liever niet.

Race 3

Nu de baan verlegd wordt, hebben we even pauze. Voorbijkomende boten roepen grappend ‘Zo. Heb je toch nog je uitstel gekregen.’ Tja, de marifoon is een open kanaal en iedereen luistert mee. Maar ons probleem is opgelost. De rust is terug in de boot. ‘We gaan nog één keer vlammen,’ zeg ik. En we zetten allemaal onze schouders eronder. De start is al direct briljant. We komen vanaf de pin end (over stuurboord dus) en ik zoek een gaatje om te klappen en Fram tussen de pack te positioneren. Maar de hele klasse is laat. En wij zijn vroeg, maar niet te vroeg. ‘Ik vaar ‘m door, roep ik, ‘we starten gewoon over stuurboord voor de vloot langs!’ En dat lukt. Deze race eindigen we derde.


’s Avonds blijkt dat we tweede staan in het tussenklassement. Een prachtige positie. En wie weet kunnen we die vasthouden. In onze klasse varen 9 boten en dat betekent dat alleen de eerste twee een prijs krijgen. Een extra reden om morgen ons best te doen. Maar eerst even feesten. Dat klinkt overigens als een contradictie, maar zo zit de Pampus Regatta nou eenmaal in elkaar.

Het dak gaat er al snel af als de band Kings of Leon speelt en niet veel later Seven Nation Army van The White Stripes inzet. Dit jaar staat Naarden niet alleen op de dansvloer, maar doet AVOH uit Huizen net zo fanatiek mee. Het is half elf en ik ben mijn stem kwijt. Om half één besluit ik wijselijk in mijn bunk te kruipen.

De volgende dag staat er een mooie wind. We varen met z’n drieën. Frans, Hennie en ik. Maar al snel neemt de wind toe tot 16 knopen. Vlug doen we nog een zeilwissel en verruilen we de genua voor de High Aspect. En dan is het alweer tijd om te starten. We starten wederom goed en liggen nog heel dicht bij de snelle boten als we na de bovenboei aan het spinnakerrak richting Lelystad beginnen. We lopen hard en surfen af en toe van de golven. Fram zoekt de acht knopen op. We halen de klasse voor ons in. Behalve de Lyra, een Albin Vega. Daar lopen we maar langzaam op in. En een oude strijd steekt weer de kop op. Dat moet ik voor de nieuwere lezers even uitleggen:

Mijn vader vaart ook een Albin Vega. En toen ik mijn boot kocht, kregen we een gezonde familievete. Welke boot was nu sneller, beter, mooier, sterker? Toen we eenmaal tegen elkaar racete tijdens de Pampus Regatta 2015 was de strijd nog steeds niet beslecht.

En nu vaar ik weer achter een Vega en kan ‘m nauwelijks inhalen. We kruipen dichterbij, maar als we voorbij de Sport J-boei oploeven tot halve wind, loopt die Vega gewoon bij ons weg. En meer boten kruipen nu over ons heen. De boten uit onze eigen klasse zie ik al helemaal niet meer. We trimmen secuur, sturen gefocust en hiken maximaal.

Eenmaal bij de Volendam aangekomen sturen we om de boei en gaan we weer terug naar de Sport J. Ook halve wind. Daarna begint het kruisrak richting de finish. Het waait met 18 knopen flink door en de golfslag neemt toe. We hakken door de golven en de snelheid wordt soms zo’n 0,8 knoop teruggeduwd. Nu zou die high aspect zich toch moeten uitbetalen, hoewel je misschien met deze chop juist iets meer power in je voorzeil wil. We ploeteren verder. Het is wel lekker om weer eens met een kleine 6 beaufort op het IJsselmeer te varen, maar na drie uur gefocust sturen zit mijn nek en schouders vast en wil ik even pauze. Ik geef Hennie het roer en ga even benedendeks wat eten en drinken.

Een paar minuten later kom ik weer fris aan dek en neem het over. Langzaam lopen we in op de Lyra. Op driekwart van dit rak weten we eindelijk de Lyra te passeren. Niet veel later finishen wij en blijken we toch nog zeven minuten uitgelopen te zijn. Tel daar de vijf minuten die zij eerder startten bij op en we hebben slechts een verschil van 12 minuten op een race van vier uur en twintig minuten.

Fram vanaf de Lyra gefotografeerd op het laatste kruisrak.

Omdat ik de boot liever direct naar Naarden vaar, zet ik Frans af op de RIB van de wedstrijdleiding en vaar ik met Hennie door. Het is nog een flink eind stampen. We komen langs Pampus Haven. De plek die vooral in dit weekend een slechte herinnering met zich draagt. Want precies vier jaar geleden braken we tijdens de Hooikist Race (voormalig Pampus Regatta) onze mast. Nu in de zon met windkracht zes ziet het er een stuk vriendelijker dan toen in de donkere wolken met 38 knopen wind.

In de haven ruimen we alle zeilen op en stappen we in de Citroën DS van Leo. Hij geeft ons (en Jørgen én Katja én de bagage van vijf zeilers) een lift naar Durgerdam, waar de auto van Hennie staat, die op zijn beurt mij weer een lift naar huis geeft. Het is een logistieke operatie waar ze bij Defensie een oefening van kunnen maken. Achterin, op de luchtgeveerde carrosserie in de springveer geveerde banken, val ik bijna in slaap.

Vandaag hebben we niet goed gevaren. De grotere boten hadden allen hun eigen voordelen. De Résumé spoot er onder spinnaker vandoor. De Black Magic Woman sneed aandewind prachtig door de hoge golven. En de Nanna, een Standfast 36, had haar gewicht mee. Dat is dan het nadeel van een kleinere boot op deze ‘choppy waters’. Tja, en Scheurijzer (J/24)… dat zijn gewoon irritant goede zeilers.

Als ik ’s avonds weer thuis ben, val ik bijna direct in slaap. Wat een week. Eerst maandag Metallica in de Ziggo Dome, dan woensdag nog even op de valreep derde worden in de competitie en nu eindigen we na een weekend hard zeilen wederom derde in de ORC klasse. Een prima prestatie, hoewel ik ook wel met zo’n bokaal naar huis had gewild. Maar die zijn voor Scheurijzer (1) en voor Black Magic Woman (2).

De volgende ochtend komen de bedankjes binnen in de mailbox van de Pampus Regatta en op Facebook. Erg tof om te lezen dat eigenlijk iedereen het naar zijn zin heeft gehad. Het is dan wel een flinke klus om zo’n regatta te organiseren, maar als je 70 tevreden zeilteams hebt, geeft dat veel voldoening. Ik kan niet wachten tot volgend jaar. Dan bestaan we 5 jaar! Ik ga. Jij ook?

 

Crew zaterdag: Rene, Hennie, JJ, Floris

Finish: 2, 5, 3

Wind: 12 knopen toenemend tot 17. Max 24 knopen

Crew zondag: Frans, Hennie, Floris

Finish: 6

Wind: 14 knopen toenemend naar 20. Max 28 knopen

 

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Next Post:
Previous Post:
This article was written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *