Pressure is a privilege

Pressure is a privilege

Afgelopen week was er een mooie documentaire over Serena Williams. Na een zwaarbevochten partij op Roland Garros, waar ze moeite heeft met de druk, zegt tennisveteraan Billy Jean King: “Pressure is a privilege. It only comes to those who earn it.” Een prachtige uitspraak en iets waar ik mezelf wel in herken. Niet dat ik mij of Team Fram wil vergelijken met Serena. Helemaal niet. Maar ik merk dat hoe beter je gaat varen, hoe spannender het wordt en hoe meer druk er op de wedstrijden komt. Iets waar we vroeger nauwelijks last van hadden.

Over vroeger gesproken. Ik kan me nog een wedstrijd met dezelfde wind en dezelfde baan herinneren. Dat was twee jaar geleden! We werden toen 13e in een veld van 21 en daar waren we blij mee. Zelfde zeilen, zelfde handicap, zelfde crew. Minder pressure.

het teambelang voorop

Nu voel ik meer druk. We staan eerste, maar zoals ik al eerder schreef is deze race nog lang niet gelopen. De Viva la Vida (Saffier 26), de Ferox (Winner 900 Limited) en zelfs de Clara (Frances 26) en Team Windrose (Bavaria 820) maken nog aanspraak op de eerste plaats. Maar met name die eerste twee zijn de boten waar we ons op focussen. De druk voel ik helemaal als ik een app’je krijg van Jan-Jaap dat hij liever niet komt na een waardeloze nacht die eindigde in het ziekenhuis. Alles bleek gelukkig goed, maar fit was hij niet. Op de reservelijst staat René, die ook al een waardeloze nacht heeft gehad. Tot diep in de nacht aan gecrashte computers en servers gewerkt. Ik baal. Ik voel de druk. Het worden prachtige zeilcondities. Winning conditions. 10-12 knopen met vlagen richting de 19 knopen. Dat is ‘ons’ weertje. En als ik geen voordekker heb, missen we een kans om een ‘paaltje’ te varen. Ik voel druk en stress. Dit zal mij toch niet gebeuren. Gelukkig voelt René diezelfde druk. Hij zet het teambelang voorop en is van de partij. We kunnen Jan-Jaap zijn verdiende ‘verlof’ geven.

20160629_190254_1467273228067In de haven waait het bij vlagen hard. Centrale Meldpost IJsselmeer geeft zelfs een windwaarschuwing af: ‘Districten Markermeer en IJsselmeer windkracht 5 toenemend naar zes, later afnemend naar 4 tot 5 beaufort.’ Trek er gemakshalve 1 beaufort af voor het Gooimeer, dan zitten we nog steeds met een serieuze wind. Echter, buiten heerst een serene rust. ‘Maar,’ zegt Steven ‘vergis je niet, we zitten hier aan hoge wal.’ We varen iets verder en ik pak mijn Vavuud windmeter erbij om te kijken hoeveel er nu werkelijk staat. Ik meet 9,5 knoop schijnbare wind over dek. De vlagen zullen meer zijn, maar dit is ‘zacht’ genoeg voor onze grote genua. ‘We lozen wel met het grootzeil en zetten veel twist in de zeilen,’ zeg ik. De achterstag en valspanning zetten we flink door. Afvlakken die lappen!

Schermafbeelding 2016-06-30 om 19.17.53

Fram al in de verte.

We maken onze time runs en het werpt wederom zijn vruchten af. We starten briljant. Vrijwel op het startsignaal gaan wij door de lijn en de eerste boot komt pas twee scheepslengtes achter ons. Of dat niet genoeg is, krijgen we een dikke vlaag in de schoot geworpen en het log schiet direct richting de 5,7 kn.

Bekijk hier de start van alle klassen. De laatste klasse (SW-A) is onze startgroep:

‘Eigen race varen,’ herhaal ik.

We komen als eerste aan bij de boei en zetten na de gijp de spi. De Ferox zit inmiddels op onze hielen en gaat over ons heen. We steken nog even de loef af, maar laten ‘m dan gaan. We moeten onze eigen race varen. Langzaam gaat hij ons voorbij en ik probeer ‘m nog af te dekken door achter hem te gaan varen, maar hij vaart niet de koers die ik wil varen, dus laat ik ‘m los. ‘Eigen race varen,’ herhaal ik.  Wat deze wedstrijd mooi maakt is dat er alles in zat. Geluk, zoals een vlaag bij de start, maar ook pech, zoals nu.

Want vlak voordat we de spinnaker willen droppen aan stuurboord, schiet de lijschoot los. De spi klappert heftig voor de boot. ‘Ok, dit is een nieuwe situatie,’ denk ik bij mijzelf. “Gijp het grootzeil,” roep ik. Als ik een ding heb geleerd met spinnakers is dat ze niet tegen luwte kunnen, dus hup achter het grootzeil. Het werkt. Alleen zit de loefschoot nog door de boom. Dus boom eruit en aan loef binnenhalen. Ook dat werkt. We ronden de ton nog nét op tijd.

Wel hebben we nu een nieuwe uitdaging. Dit is een super kort rak van zo’n 300 meter en de spinnaker is nu aan de verkeerde kant naar binnen gegaan. Ompoolen of eerst gijpen, spi hijsen en terug gijpen onder spi? De laatste optie betekent ook iets omvaren. Intussen is het een beetje chaos aan boord. René wil graag weten wat we gaan doen, de wind jankt met 16 knopen over dek en in de kuip is het een grote spaghetti met alle lijnen die door elkaar liggen. Ik denk weer terug aan een andere mooie les uit die Serena documentaire.

Wat moet je doen als het misgaat?

In 2015 speelt Serena op Wimbledon tegen de Britse Heather Watson en het gaat niet lekker. Waarop haar coach de vraag stelt: “Wat moet je doen als het misgaat?”  “Kalm blijven,” antwoordt Serena als een klein meisje, terwijl ze naar de neus van haar tennisschoen kijkt. “Precies! Blijf kalm, dan vind je wel een oplossing. Blijf altijd kalm, dat is de beste instelling,” sluit haar coach Patrick Mouratoglou. En dat is precies wat we doen. Even niks. Even rustig blijven en even nadenken. We kiezen ervoor om te gijpen en onder spi terug te gijpen. Dit kost ons nu de minste inspanning en hierdoor kunnen we de focus houden op dit rak.

Intussen loopt Kasper de spi na. Hij is ongewoon naar binnen gekomen en er moet nog een schoot aan. Eerder dit seizoen hebben we een keer met de kloten voor het blok gezeten, dat zal Kasper niet nog een keer gebeuren. En inderdaad, de spi komt mooi uit de tas. We gijpen en stomen op de benedenboei af.

We ronden de boei en gaan aan de wind verder. Maar dan realiseer ik me opeens dat we nooit voorbij de boei zeilen, want daar begint het wier. Ik kijk naar het water  en zie lange groene slierten naar mij zwaaien. “F#ck. Tacken, nu!” En de mannen kunnen nauwelijks uit de zeereling komen. Gelukkig blijft er niks aan de kiel hangen.

We kruisen door en profiteren van de vlagen. René en Kasper hiken en roepen de vlagen aan. Ik stuur Fram omhoog in de vlaag en we pakken weer meters. Af en toe moeten we lozen en viert Steven de wagen. Een paar keer is de vlaag zo sterk dat we alsnog plat gaan. Ook hier is pressure (in the sails) a privilege.

We hebben nog een paar kleine probleempjes zoals de natte spi die vastplakt aan het grootzeil en daardoor niet naar beneden wil, maar we blijven kalm en varen door. Inmiddels ‘dubbelen’ we de eerste boten. We gaan tegelijk met de Comodo en Clara om de boei maar liggen een hele ronde voor. De finish wordt nog even spannend. Want op het laatste rak richting de finishlijn krijgen we een header waardoor de finish ineens niet meer bezeild is. ‘We gaan zo lang mogelijk door,’ zeg ik tegen de crew. En dat wordt beloond met een flinke vlaag, zo’n 50 meter voor de finishboot. Ineens kunnen we Fram weer omhoog prikken en halen we nét de finish. Wederom een beetje geluk, maar wel afgedwongen.

Dit keer ben ik wel redelijk zeker van de uitslag. De Ferox ging als eerste over de lijn, maar zat niet ver genoeg voor ons. De Saffier kwam in het wier te zitten en de Clara hebben we een hele ronde ingehaald. Dit moet een eerste plaats zijn.

We hebben goede zaken gedaan voor het kampioenschap. Maar het is nog lang geen september. Dus tot die tijd is the pressure on!

Crew: Steven, Kasper, René, Floris

Wind: ZW 10-11kn krimpend naar Zuid, vlagen tot 19 kn

Baan 12 ZW lang

Finish: 1ste (van de 11)

Next Post:
Previous Post:
This article was written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *