Recruit

Recruit

De poule waar ik als schipper uit kan vissen is best groot. Naast de harde kern (Hennie, René, Rob, Steven, Kasper en Lodewijk) zijn er ook nog een paar troeven zoals Willem Jan en Paul. Maar toen ik met de Eemdelta Race in het vooruitzicht de crew wilde samenstellen bleek de spoeling dun. Rob kampt al maanden met een zware blessure. De vraag is of hij dit seizoen überhaupt nog in actie komt. Steven krijgt zijn derde kind en zien we waarschijnlijk alleen nog tijdens de Pinguïn Cup terug. En als René dan tóch afzegt, Kasper en Willem Jan niet kunnen, blijk je opeens helemaal niet zo’n grote poule te hebben. Dus plaatste ik een oproep voor een tweede voordekker.

Bowman-liggend

Binnen een uur was daar het eerste telefoontje. Van Frans. Hij kende wel iemand. Het bleek die blondine die vorige week op de Blue Box had meegevaren. ‘Kom maar op!’ zei ik en dus werd Maureen ‘Mo’ Snijders afgelopen woensdag verwelkomd. Maureen heeft zelf een Kolibri waarmee ze tijdens de Y-Toren heeft meegedaan. Haar eerste wedstrijd. Dus samen met die WAC op de Blue Box wordt dit haar derde wedstrijd en eerste als voordekker.

Onze trouwe bowman René gaat haar vandaag wegwijs maken op de voorplecht. Het is helaas de westbaan, dus weinig handling, maar misschien juist wel goed om in te komen. Naast René en Maureen bestaat de crew uit Hennie, Kasper en mijzelf. Vijf man is veel, maar als ik Maureen in levende lijve ontmoet, zie ik direct dat dat prima gaat passen. Ze is geen twee meter en weegt iets minder dan de helft van onze zware jongens. Mooi! Natuurlijk heeft dat ook een nadeel, want ik weet nog niet hoe ze zich staande houdt in een 18 knopen. Maar laten we maar eerst eens beginnen met de 10 knopen vandaag.

Met de zuidwestenwind is de pin end favoriet. Daar besluiten we te starten. We komen op snelheid aan. Maar met iets teveel snelheid. Ik zit ongeveer een anderhalve scheepslengte onder pin end en moet de laatste seconden overbruggen door op te loeven richting de linker startboei. Even voor de duidelijkheid, we maken gebruik van een vaste startlijn die alleen bij noordwestenwind in de wind ligt. Met zuidwestenwind start je dus over stuurboord en kun je nog iets oploeven richting het einde van de startlijn.

Ik hoef er gelukkig niemand uit te drukken en val af om vervolgens op het startsein de boeg door de lijn te laten snijden. Een redelijk briljante start. Helaas komt de Knoet over ons heen. Ook jammer is dat de 10 knopen even helemaal terugzakt naar 5. Hierdoor komen we maar moeilijk in the groove.

Na de eerst boei begint het spinnakerrak. René vertelt alles en meer over het spinakeren en Team Fram. Van handling tot gebroken masten. Bij de ton maak ik een verkeerde tactische beslissing door aan de loefzijde te blijven varen. Het lijkt alsof ik daar vrije wind heb, maar met het eiland inzicht en iedereen die achter of naast me zit, kom ik daar niet weg van de concurrentie. We besluiten weg te gijpen en dat betekent dat we niet meer vlak voor de Lyra, Bonita en Quest liggen, maar erachter! En dat terwijl we al een kwart van de race erop hebben zitten. Ik betwijfel of we dat nog goed kunnen maken. Maar als we teruggijpen blijkt onze VMG alles goed te maken. Bij de ton gijpen we nog een keer. Maureen krijgt niet alleen theorie, maar ook praktijk. Hennie en Kasper trimmen de spi bijzonder goed. Het is leuk om te zien hoe snel Kasper het oppakt. Eén keer uitleggen en hij draait mee als of dit al zijn zevende seizoen is.

Bij de ton gaat de spi eraf en beginnen we aan het kruisrak. We zitten vlak achter de Spoom en besluiten weg te tacken. Hier maak ik nog twee foutjes als ik tot twee keer toe de genua te vroeg los gooi in de overstagmanoeuvre. Gelukkig compenseren Hennie en Kasper dat. Hennie trekt de genua hard en snel door, waardoor deze in no time over de andere boeg staat. Intussen zet Kasper de wagen van het grootzeil naar de nieuwe loefzijde en doet nog wat finetuning. Ik word er gelukkig van. En als ik vervolgens geen fuck ups meer maak zijn de overstags uit het boekje. Of beter nog, kan het boekje aangepast worden aan deze next level handling.

Intussen zitten Rene en Mo in de rail. Al hikend kijken ze waar de druk zit, waar vlagen zijn en waar de concurrentie is. Kasper houdt alles onder het zeil in de gaten waardoor ik alleen nog maar naar de Windex kijk en de druk op mijn roer voel. Als we over bakboord liggen komt de Geusje eraan. Het duurt niet lang voordat hij eieren voor zijn geld kiest en onder ons doorduikt. We klappen boven hem en varen enige tijd zij-aan-zij richting de finish.

Na nog een paar uitmuntende overstags gaan we als vierde over de streep. Het was weer een mooie race. Jammer genoeg worden we 7e na handicap, 2 seconden achter de Lyra en 20 seconden achter de Vrijheid die respectievelijk een kleine zes en een dikke zeven minuten achter mij zaten. We verliezen weer van boten achter ons die we niet zonder verrekijker hadden kunnen zien. Ik voel een SW-C aankomen. Maar als ik bedenk dat we met een tactisch beter begin van het spirak en iets minder fuck ups van mij, makkelijk 20 seconden sneller hadden kunnen varen, komen we op een vijfde plek uit. En dat is precies waar we volgende week weer voor gaan!

In de box drinken we nog een Radlertje en onze nieuwe recruit Mo doet natuurlijk mee. Sterker nog, volgende week stapt ze gewoon weer op, want eigenlijk was ze op het tweede rak al one of the guys.

Crew: Maureen, René, Kasper, Hennie, Floris

Baan: 13 West kort

Wind: 11 knopen

Finish: 7e van de 20

Deze week hadden we maar één camera, maar die filmde wel de hele wedstrijd. En als je dat dan versneld afspeelt, ziet dat er zo uit:

Next Post:
Previous Post:
This article was written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *