Spinnakers bite the dust

Spinnakers bite the dust

Hoewel de poule dit jaar groot is ontstaat er toch een soort eerste selectie. Dat is niet omdat ze beter, aardiger of leuker zijn, maar gewoon omdat ze dit seizoen het vaakst mee konden zeilen. Ik heb het over René, Kasper en Hennie. En vanavond gaan we weer met dit team alles op alles zetten om die vierde plaats veilig te stellen. De vakanties zijn nu echt voorbij en we hebben weer een mooie vloot op het water. Zo’n 33 boten verdeeld over drie klassen, waarbij onze klasse (de kajuitjachten) met 16 boten het grootst is. De verschillende weermodellen hebben het over 6 knopen wind. En dat is op het randje. Want nog minder en we zijn kansloos. Ik zie het als een uitdaging, hoewel ik verlang naar nog een keer 14 kn wind.

Ratpack

Gelukkig wordt mijn wens een beetje ingewilligd. De voorspelling klopt niet en buiten op het meer staat zo’n 10-12 knopen wind. We hebben er zin in en bereiden ons voor op de start. Die overigens nog lastig is. Want de wind valt schuin op de startlijn binnen. Hierdoor is de pin-end (linker boei van de startlijn) absoluut favoriet, maar een start aan de andere, lage kant is ook een optie. We twijfelen. Misschien wel iets te lang. Uiteindelijk kiezen we voor de pin-end en varen we over bakboord parallel aan de startlijn omhoog om vervolgens overstag te gaan en richting de eerste ton te zeilen. We lopen omhoog maar achter ons zit de Lyra. We kunnen dus niet overstag en worden helemaal naar boven gedreven. Uiteindelijk klappen ze en kunnen wij mee. In America’s Cup begrippen hadden zij ‘the hook‘.

Intussen zijn wij niet de enige met dit probleem en tackt de Flyer pas na de pin-end en zet koers richting de ton. Hij heeft de startlijn nooit doorkruist en ik herinner hem daaraan. Een DSQ (of is het dan een DNS?) is ook zo lullig. Hij draait om en is in no time terug en echt gestart. Intussen zijn wij ook over de startlijn en kruisen we naar de eerste ton. We liggen ergens op een 13e plek. Precies wat we niet nodig hebben in onze strijd voor de 4e plaats overall.

Team Fram moet nog steeds over de startlijn...

Links de pin-end. Team Fram moet nog steeds over de startlijn…

Het eerste rak is kort en met Noordwesten wind wordt dit een kruisrak. Dat is erg leuk maar vergt goed strategisch denkwerk. We liggen nu over stuurboord en al vrij snel op ramkoers met de Quest. Ik roep het en overleg met Hennie die de tactiek voor zijn rekening neemt. “Dippen!” En dus stuur ik achter hem langs. We varen verder en zitten nu onder een andere boot. Ik val iets af voor snelheid en we lopen weg, maar we leveren in op hoogte. Dan maken we onze klap over bakboord. Hopelijk kunnen we een paar boten dwarsbomen. Dat lukt. De Triton moet klappen of dippen en achter ons langs sturen. Hij kiest voor het eerst en gaat overstag. Nu komen we op de layline, maar wel over stuurboord. Altijd gevaarlijk. We besluiten de ton iets te overzeilen zodat we geen last hebben van de boten die over bakboord aankomen. En als we toch last van hun krijgen, dan hebben we marge om te dippen. Over bak komen een stuk of zes boten aan. Maar gelukkig zien ze allemaal dat het niet nodig is om door te zeilen, omdat wij te hoog zitten. We halen de ton en zetten de spi.

Inmiddels liggen we tiende. Het is reachen met de spi en we laten de genua staan. Het blijft altijd leuk om dan te bedenken dat je 100m2 zeil op hebt staan. We lopen de boten zonder spi er hard uit. De Breenweef, die een fantastische start had, passeren we in een mum van tijd. Dan komen we bij de Vrijheid. We besluiten onderlangs te gaan. Het is de enige mogelijkheid omdat hij geen spinnaker heeft en ons er eenvoudig uit kan loeven. Langzaam passeren we hem aan de lijzijde. Als we weer vrije wind hebben spuiten we weg richting de kopgroep die bestaat uit de Knoet, Brizo, Spoom, Wilde Vogel, Geusje en Team Windrose. We lopen gestaag in op hen en vlak voor de benedenwindse ton vinden we aansluiting met de kopgroep.

Met z’n zevenen vormen we nu de voorhoede. Opvallend genoeg is de Knoet de enige zonder spinnaker en toch loopt hij iedereen, inclusief de snelle Brizo eruit. En dan te bedenken dat hij van al die boten (op de Spoom na) ook nog eens de gunstigste handicap heeft. Dat is serieus een sterk staaltje zeilkunst. Geen partij voor ons, dus laten we Jan en zijn bemanning varen. We focussen ons op de gelijkwaardige boten zoals de Brizo, Geusje, Wilde Vogel en Team Windrose. De Spoom laten we ook varen. Die zijn steengoed en (nog) niet te kloppen. We zijn al blij als we ze voor zijn. Maar de rest zouden we moeten kunnen kloppen. Zelfs de Brizo, hoewel ik moet toegeven dat dát erg moeilijk is.

De tweede ronde halen we de Geusje en Windrose in. We raken in een leuk duel met de Wilde Vogel. Wederom America’s Cup stijl. Hij zit boven mij en kan mijn controleren. Maar dan val ik iets af en tack vroeg richting de boei. Misschien wel iets te vroeg want de Wilde Vogel vaart nog zo’n 60 meter door. We varen en knijpen een beetje. Het laatste stuk wordt duidelijk dat we ‘m niet gaan halen maar we passen ons truukje toe en maken gebruiken van de 3500 KG die in beweging is. We ‘pinchen’ Fram recht in de wind en krullen ‘m om de boei. De Wilde Vogel zit net naast ons, maar dit keer hebben wij de ‘inside track’. We ronden en hijsen zo snel we kunnen de spi. En dat kunnen we best snel. Weg zijn we.

Eindelijk Team Windrose, Geusje en Wilde Vogel (v.l.n.r.) achter ons.

Eindelijk Team Windrose, Geusje en Wilde Vogel (v.l.n.r.) achter ons.

Helaas loopt de Wilde Vogel erg goed met zijn spinnaker. Hij zit ons op de hielen. Op het laatste kruisrak blijven we hem controleren. Het is moeilijk en de windshifts van soms wel 40 graden zijn een serieuze uitdaging. Ik wil dat hij achter mij blijft. Het lukt en als we nog een windshift hebben durven wij al te klappen naar de finishlijn en hij nog niet. We hebben ons teruggevochten van een dertiende positie naar een vierde plek. Maar hoe het plaatje eruitzien na handicap durven we alle vier niet te zeggen.

Als we terugkomen in de box staat er een bekende schim in de schemer ons op te wachten. Het is Steven. Hij kwam ‘zomaar’ even langs en heeft koud bier meegenomen. Dat noem ik nog eens team spirit! Heel erg leuk en gezellig.

In het clubhuis zijn we licht nerveus. Zaten we ver genoeg voor de Wilde Vogel en Team Windrose? Ver genoeg voor de Vega’s en de Clara? De Knoet, die overigens heel knap line honours pakte, de Spoom en de Brizo eindigen sowieso voor ons. Maar wie nog meer? De uitslag is close. De Clara komt ons inderdaad op handicap voorbij en eindigt op een derde plaats. De Brizo zit slechts zeven seconden voor ons op de vierde plek en wij staan vijfde. Twee seconden achter ons zit de Vrijheid. Dat is niks. Daarachter de Windrose, gevolgd door de Wilde Vogel. Het is bijzonder om te zien hoe de nummer 4 tot en met de nummer 8 binnen 29 seconden van elkaar finishten. Minstens zo bijzonder is dat de boten met spinnaker daar absoluut geen 2,5% voordeel van hadden. De Knoet kon iedereen achter zich houden. Zelfs grotere boten met meer zeil (en een spi). De Clara zonder spi werd derde en de Vrijheid werd zesde. En dat terwijl de andere Vega die wel met spi voer een volle minuut eerder eindigde, maar gecorrigeerd er 40 seconden achter zat. Je kunt je oprecht afvragen of het varen van een spinnaker wel slim is. Het is natuurlijk veel leuker en maakt het spel veel interessanter, maar als je puur voor de punten gaat, dan loont het niet altijd. Vanavond was het in elk geval duidelijk: The spinnakers bite the dust!

 

Crew: René, Kasper, Hennie, Floris

Baan 15 NW kort

Finish: 5e vd 16

Next Post:
Previous Post:
This article was written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *