Three is a crowd

Three is a crowd

Vorige week hadden we pech. Veel pech. Eigenlijk alles wat mis kon gaan ging mis en dat begon met het wier. Deze race moet beter gaan willen we nog zicht houden op de top 3. De wind lijkt vooral bij de start nog even goed met 11 knopen, maar daarna valt hij weg. Daarnaast is er veel regen voorspeld. Het is de eerste keer dit seizoen dat ik me in mijn zeilpak hijs. En dat zegt veel over deze zomer.

We varen vanavond met z’n vieren – herstel – met z’n drieën. Allard gaat het toch niet redden. Ik heb er vertrouwen in dat het goed komt. JJ staat op het voordek en is daar helaas ook upwind nodig bij elke tack. Je moet namelijk onze genua omlopen, anders blijft deze achter de babystag haken. Dus eigenlijk doen we het grotendeels met z’n tweeën. Gek genoeg merk ik al snel dat de overstag’s beter gaan.

Hoog starten over bakboord

De start is cruciaal, want als de wind wegvalt, moet je vrij varen. De eerst boei is niet bezeild en dat biedt meerdere startmogelijkheden. Ons plan is simpel: Hoog starten over bakboord en z.s.m. een slag over stuurboord maken. Maar de uitvoering is altijd lastig. Gelukkig staat er een briesje en kunnen we Fram op gang houden en is ze goed manoeuvreerbaar. We komen van boven het startschip, schikken in en geven onszelf nog wat ruimte om eventueel omhoog geduwd te worden. En dat gebeurt. De Fair Wind zit onder ons en drukt ons omhoog. “Tijd?” vraagt JJ vanaf het voordek. “Nog 30 seconden!” roep ik terug. De Fair Wind blijft drukken waardoor de startlijn nu akelig dichtbij komt. Oh jee, dit gaat niet goed. We laten de zeilen nog iets klapperen. We minderen vaart en de Fair Wind komt in ons luwte en kan niet verder pushen. Dat is ons geluk. Met nog maar een paar seconden te gaan trekken we de zeilen aan en klimt de snelheid weer omhoog. We zijn hoog gestart en liggen aan de bovenkant van de vloot. Maar ‘packs are slow’ dus wil ik hier weg. Ik zie dat we een klein gat hebben voor de tweede linie die achter ons aankomt en roep “Nu tacken!”.

Achter ons klapt de Fair wind mee. Hij lijkt over ons heen te willen lopen, maar er staat 11 knopen wind en Fram is in haar element. We lopen weg. We lopen uit. En we gaan als eerste om de ton. Achter ons komen die verrekte lichtweer bakken, de Black Pearl en de Viva La Vida. Ze lopen hard. Na de ton begint het reach rak, maar ik blijf nog even hoog varen zodat ze niet over ons heen komen. Hylke (schipper Black Pearl) vraagt of we willen afvallen en belooft mee te vallen (dus niet over ons heen te sturen). Hij houdt zijn woord. We varen door en ik zie dat de windmeter een ware wind van 110 graden aangeeft. Dat betekent spinnakeren. Maar de spinnaker zit hopeloos in de knoop. We moeten ‘m opnieuw droppen, ontwarren en hijsen. Dat kost tijd en aandacht van de crew. En daar profiteren de zwarte boten van. De Viva loopt over ons heen, terwijl de Black Pearl onder ons door loopt. En de rest van het veld? Dat komt met rasse schreden dichterbij.

Maar dan grijpt de wind onze spinnaker en begint Fram te lopen. We zitten de Black Pearl op de hielen. Zij varen ook met z’n drieën en aan het geratel van de hun spiblok hoor ik een actief getrim. Goed bezig. Nieuwsgierig geworden kijk ik even naar de Black Pearl en zie daar een bekende.

“Is dat niet dingetje?”

Ik kijk nog een keer goed en dan roept JJ: “koers houden!” Chips! Ik focus weer op onze race, maar het kwartje is gevallen. Hylke heeft gewoon Gerd-Jan Poortman aan boord. Jeweetwel, die drievoudig Volvo Ocean zeiler. Enerzijds gaaf! Anderzijds moet dit natuurlijk verrekend worden in de handicap. Geintje Gerd-Jan!

We kunnen de twee zwarte boten niet bijhouden, maar liggen wel voor de rest van de vloot. Afgezien van de spinnakerhoist op het tweede rak en het feit dat we eigenlijk iets onderbemand zijn, maken we geen fouten en doen we het goed. We kunnen onze eigen race varen en hebben vrijwel overal vrije wind. Wat een verschil is dat.

Op het laatste rak richting de finish duikt de wind onder de vier knopen. Stilzitten, trimmen en niet ademen. We gaan als derde over de finish en worden dat ook na handicap correctie. Ik ben redelijk euforisch, want we hebben knap gezeild met z’n drieën. Deze derde plek is een morele boost voor het hele team en dat hadden we nodig na de afgelopen weken. En nu maar hopen dat de laatste WAC ons trakteert op een echt Framsiaans windje.

Na de race was alles doorweekt. De zeilen, pakken en schoten moesten worden uitgehangen en uit de boot werd een 7 liter(!) water gedweild.

Crew: JJ (voordek), Hennie (genua, pit), Floris (grootzeil, helm)

Baan: 2 Noord kort

Finish: 3e van de 14
Next Post:
Previous Post:
This article was written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *