Vroeger

Vroeger

“Vroeger was alles beter.” Het klinkt als het adagium van oude zuurpruimen die allang ‘over the hill’ zijn. Van die mannen op (leugen)bankjes bij de haven. Of, zoals de Engelsen mooi zeggen, ‘arm chair sailors’. Azijnspuwers die vanuit hun luie stoel commentaar leveren op Facebook en Youtube berichten. Maar als ik naar onze resultaten kijk en die vergelijk met vorig jaar, dan waren we ‘vroeger’ beter. Tot nu.

Het is inmiddels hartje zomervakantie. We merken het aan de opkomst in onze vloot. Slecht vijf boten doen mee. Het is dé kans om punten te pakken. Nu maar duimen dat we weer eens een goede wind hebben en niet die malle noordbaan of vlinderbaan met zuiderwind. Nee, ik wil gewoon up down, windward-leeward, kruisen en spinnakeren. Want zoals ik vorige week beschreef geloof ik dat wij echt competitief zijn, maar dan moet er wel meer dan 8 knopen wind staan, een echte up-down baan zijn met een kruisrak en moet ik kunnen beschikken over drie man uit de Team Fram crew poule.

onze die hard crew members

Neptunus lijkt weer eens te luisteren. Want we krijgen een oud-Hollands zuidwesterwindje voorgeschoteld. En hij lijkt ook nog harder dan acht knopen te waaien. Ik mail de crew dat we een grote kans hebben om een paaltje te varen. Alle tekenen zijn gunstig. Maar dan komt Jan-Jaap met slecht nieuws. Hij is ziek. En hij verwacht er niet bij te kunnen zijn. Jan-Jaap, of JJ, is samen met René één van onze die hard crew members. Op hun kan ik eigenlijk altijd rekenen, maar dit is overmacht en dikke pech voor JJ. René kan gelukkig wel en komt speciaal van zijn vakantieadres terug. Kijk, dat is commitment!

Verder stapt Allard weer op. Ik twijfel of we een vierde man moeten ronselen. Het probleem van een vierde man zonder Fram-ervaring is dat ‘Fresh Blood Syndrome’ dat ik vorige week al beschreef. En hoewel Allard inmiddels deel uitmaakt van de vast bemanning, is het nog maar zijn derde wedstrijd. Ik besluit een oproepje te doen. Martin (crew Lyra) reageert en wil mee, maar als ik hem (te laat) terugbel, vis ik achter het net en heeft hij al aangemonsterd bij de Jeanne. Dan maar met drie.

We bespreken de taken en Allard krijgt een crash course pit, piano en prefeed. Hij zal de spinnaker moeten begeleiden bij de hoist en moeten binnen harken bij de drop. Daarnaast doet hij de genua trim, spaghetti ruimen, spinnaker trim, af en toe een extra handje op het grootzeil en nog een beetje tactiek. Eigenlijk doet hij alles behalve het voordek en sturen.

Bij de eerste boei liggen we derde

We starten redelijk, maar liggen een beetje onder de Orion die op zijn beurt weer onder de Heart of Gold ligt. De Fair Wind van Xander Bianchi besluit laag te starten en heeft eigenlijk de beste start. Bij de eerste boei liggen we derde. We beginnen aan het tweede en langste rak van de avond met een ‘iets ruimer dan halve wind’ koersje. 118 graden ware wind. ‘Zet de boom’, zeg ik tegen René. ‘We gaan toch de spi hijsen.’ Zo gezegd, zo gedaan. We hijsen de spinnaker en reachen naar de volgende boei. Vreemd genoeg, zijn wij de enige uit onze klasse die dit doen. We moeten nog even langs de nummer twee (Orion) en één (Fair Wind) en ik besluit onder ze door te varen. We komen even in hun vuile wind en de spinnaker sputtert. Maar de 3500 kg van Fram keer 5,5 knoop geeft genoeg momentum om door de luwte te drukken. En dan liggen we aan kop.

we kunnen een grijns niet onderdrukken

We liggen niet alleen aan kop, maar we lopen ook uit. Bij de tweede boei van deze race liggen we al 2 minuten voor op de nummer twee. Vanaf hier begint het echte upwind-downwind baantje. Vier kruisrakken en vier spinnakerrakken. Allard werkt zich een slag in de rondte en zijn fanatisme motiveert mij weer om extra scherp te varen. René heerst als vanouds op het voordek en we kunnen een grijns niet onderdrukken als we zien wat voor gat we hebben geslagen met de rest van de vloot. Het tweede spinnakerrak doen we nog voorzichtig. Allard moet nog even inkomen. We droppen de spi extra vroeg, maar bij het volgende rak niet meer.

We varen goed. Ik laat als stuurman af en toe een steekje vallen omdat ik te druk ben met de genua op de benedenboei te gijpen en het grootzeil binnen te halen, terwijl Allard nog de laatste vierkante meters van de spinnaker naar binnentrekt. Het wordt gelukkig niet afgestraft. René speculeert al over de winst, maar klopt dat direct weer af. ‘Prijs de dag niet voor het avond is’, zou mijn vader zeggen. De enige dreiging in mijn snelle SWAT-analyse zijn de plukken wier die als kleine eilandjes drijven op de baan. Er is blijkbaar gemaaid en een losgekomen wierveld van zo’n vijf vierkante meter drijft precies op het spinnakerrak.

René staat op wierwacht, ik kijk mee en werp af en toe een blik op de boei. Allard kijkt in de zeilen en roept af en toe wat ik moet doen met de loefschoot van de spi. We racen weer zoals ‘vroeger’, als een geoliede machine.

De concurrentie ligt ver achter ons. We sturen de laatste keer om de benedenboei en stevenen af op de finish. Onze voorsprong op de rest van de vloot is enorm. We pakken line honours en zijn zeker van een eerste plek. We hebben met z’n drieën hard gestreden en Allard heeft zijn sprong in het diepe goed doorstaan.

sneller dan alle boten uit de SW-A

Als ik de uitslagen invoer in Sailwave valt het me nog niet op, maar eenmaal de gecorrigeerde tijden onder elkaar laten een bizar gat zien tussen ons en de rest van onze vloot. Onze corrected time is 16 minuten voor de nummer twee. Dat is een bizar groot gat. We waren ook sneller dan alle boten uit de SW-A klasse en zouden derde worden in de sportboten klasse. Niks ‘vroeger was alles beter’. Het is jammer dat de andere concurrenten er niet bij waren, want die hadden dan ook kunnen zie hoe ‘nu alles beter is’!

Crew: Rene, Allard, Floris

Baan: 12 Zuidwest lang

Wind: ZZW krimpend naar Z 12 knopen afnemend naar 6.

Finish: 1 vd 5

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Next Post:
Previous Post:
This article was written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *