We are back

We are back

De Pampus Regatta, 9 september 2018. Dat is meer dan 8 maanden geleden, 248 dagen om preciezer te zijn. Dat was onze laatste zeilwedstrijd. Tot afgelopen woensdag.

Na zo’n lange tijd kick je af. Je begint te wennen aan een leven zonder wedstrijdzeilen. Je kunt weer normaal naar verjaardagen. Je kunt opeens over andere dingen praten dan zeilen. Je browser staat niet continu open op windfinder. Geen blogs meer. Je ziet je vrouw en kinderen vaker. En dat is leuk. Ik ben echt afgekickt, clean, nuchter. Maar zoals dat gaat met verslavingen, kun je in één avond weer helemaal de mist ingaan.

De sluwe vos

De eerste vier avondwedstrijden konden we niet meedoen. Werk, Ajax en een tripje naar het buitenland hielden Fram in de box. Maar het deed me niks. Ik baalde niet. Sterker nog, ik vond het wel lekker. En afgelopen woensdag hing het weer aan een zijde draadje. De crew was niet compleet. De afzeggers hadden legitieme excuses, maar ik wilde per se met vier man varen. Het is immers 248 dagen geleden. We zijn allemaal roestig en er staat een redelijke wind. Net als ik de race wil afzeggen belt de sluwe vos.

Yes! Met de vos aan boord zijn we niet alleen compleet, maar vaart ook mijn vader mee. En dat is altijd leuk. We zijn compleet met op het voordek René, aan de lieren Jan-Jaap en wisselend aan het helmhout de Cornelissen’s.

We zijn allemaal op tijd aan boord en zoals we verwacht zijn we roestig. Zelfs het optuigen gaat langzaam. Gelukkig zijn we op tijd buiten voor een paar oefenslagen. Ik krijg Fram niet lekker aan de praat. Ze ligt nu al sinds 2017 in het water. Twee winters. Zou dat uitmaken? Aangroei? Maar dan begint ze te lopen en ontwaakt ze uit haar winterslaap.

We willen even de spinnaker hijsen en gijpen, want ook dat is voor 248 dagen geleden en voor René nog langer geleden. Het gaat zoals verwacht niet goed. We droppen de spi en gaan het nog een keer proberen. Dit keer lukt de gijp wel. We hebben geen tijd meer voor een loefdrop en gaan terug naar de starting box. de noordelijke wind, krijgen we weer de meest onlogische baan met teveel ompoolen.

Het mag dan nog een beetje roestig zijn en ‘far from perfect’, maar langzaam komen we weer in de race modus. En dat is nodig want veel van onze concurrenten racen nu al een maand. Sterker nog, Team Windrose spamt als zijn volgers op Facebook met trainingen in weer en wind. Dat gaat lastig worden.

Onze start is eigenlijk best goed.

In verband met de verkoop heb ik de ORC meetbrief niet verlengd en dus varen we weer in de SW klasse. Onze start is eigenlijk best goed. Maar de rest start ook goed. Er zit één boot boven ons en de rest van het veld onder ons. Na één klap varen we in vrije wind en pakken we de tweede plek achter de Quest.

Op het tweede rak varen we halve wind en kunnen we de Quest niet bijhouden. Nou mag de Quest ook iets sneller zijn, maar niet teveel. Achter ons komt de rest van het veld dichterbij. De Scope zit ons op de hielen. Wat is hun rating eigenlijk? Ik heb me voorgenomen om geen verwachtingen te hebben van deze wedstrijd. ‘Meedoen voor de lol.’ Maar wie mij kent, weet dat dat onzin is. Ik ben bloedfanatiek maar probeer het te maskeren. Gelukkig is de hele crew bloedfanatiek en kunnen zij het ook niet hebben dat Fram niet loopt. En dus wordt er doorlopend getrimd en langzaam komen we weer op onze target speed.

Het volgende rak is ruime wind en kort. We nemen geen risico en laten de spi in de tas. Overigens liggen we nog steeds tweede. En dan komt het kruisrak. Misschien wel het leukste onderdeel van zeilen. Hier lopen we in op de leider en uit op de rest. Yes! Fram is on fire.

De kans op fuck ups is groot

Het volgende rak is weer geen downwind rak… *zucht*. Als we halverwege de race voor het eerst de spi kunnen hijsen zitten we slechts één scheepslengte achter de nummer 1. En nu gaat het erom spannen. De kans op fuck ups is altijd groot met de spinnaker. Maar het gaat goed. De spi staat snel en we nemen de leiding in de race.

De rest van de race varen we goed. We maken weliswaar foutjes, maar die worden meteen opgelost. Fantastisch om te zien. Ik zie dat we deze race op onze ervaring leunen. En dat is gaaf. Het zit inmiddels bij iedereen ingesleten als een schavielende lijn. JJ en René callen de windvlagen en geven tactische tips, Lodewijk stuurt strak, we vallen aan als het moet en verdedigen als we aan kop liggen. We hebben lol maar zijn wel gefocust. De adrenaline en het enthousiasme stromen door mijn lichaam. En als we dat ook nog met line honours en een tweede plek op handicap afsluiten doet de drugs zijn werk. Wat een fantastische race en wat een fantastische crew. We are back! Ik ben blij en trots. En weer verslaafd.

Crew: René, Jan-Jaap, Lodewijk, Floris
Baan 2 Noord lang
Finish: 2e

P.S. Helaas moest ik na de race direct naar huis waardoor ik niet even kon socializen met de zeilers in ons clubhuis. Volgende keer doen we een biertje!

Next Post:
Previous Post:
This article was written by
There are 2 comments for this article
  1. Ben R. at 10:37

    Wat een leuk verslag, het enthousiasme druipt er weer van af! Fijn dat Fram weer uit haar winterslaap is! Dat kan opnieuw een mooi zeilseizoen worden.

  2. K. van de Kuinder at 14:38

    Heerlijk om weer een enthousiast verslag te lezen.
    Geweldig dat jullie toch nog 2e geworden zijn. Gefeliciteerd!

    Klazien van de Kuinder. (moeder van Jan-Jaap.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *