You can’t always get what you want

You can’t always get what you want

Soms doe je alles goed en krijg je toch niet het gewenste resultaat. En dus klinkt sinds woensdagavond “You can’t always get what you want” in mijn hoofd en neurie ik af en toe met Mick Jagger mee.

De voorspellingen voorspelden allemaal iets anders. Het verhaal van dit seizoen. Van noord naar zuidwest en van 4 naar 17 knopen. Zelfs tot een uur voor de start was er niks van te zeggen. Allard, onze nieuwste aanwinst en tevens weerman dook diep in de verschillende weerdata en websites om tot een analyse te komen, maar ook hij (of zélfs hij) kwam er niet uit. Dan maar het meer op en zelf meten en kijken.

De wind staat zuid bij het startgebied, in de verte drijven wat buien onze kant op. Of zullen ze ons passeren? De voorspellingen hebben het allemaal over een ruimende wind. Dus kiezen we wel overwogen de zuidwest baan.

Start

Naast Allard stapt JJ op. René stond reserve, maar gezien de matige wind is hij ’s middags afgebeld. Een goede beslissing, want onze windmeter klokt 2.6 knopen wind. We gaan het beste ervan maken en komen diep uit de startingbox richting de startlijn. Even twijfelen we of we niet te vroeg zijn, maar een stormrondje zou nu killing zijn. De start is op de spinnaker. Tenminste, de wind valt iets achterlijker dan half in. We varen door en ik stuur richting de pin end. Ja! We gaan het halen. We komen goed uit! We prefeeden de spinnaker. Mijn starthorloge begint de laatste tien seconden af te tellen en ik zeg ‘hoist’. Een briljante start.

Op het eerste rak, dat zo’n vijfhonderd meter beslaat, halen we de klasse die vijf minuten eerder startte bijna in. Even voor de duidelijkheid, dat zijn die snelle J/80s. We liggen op dit moment eerste in onze klasse en tweede in de sportbotenklasse. Bij de eerste boei komen we niet helemaal goed uit en moeten we twee sportboten ruimte geven. Maar we liggen nog steeds voorop in onze klasse. Een goed begin is het halve werk. Minstens zo goed is dat we Fram aan de praat houden in dit lichte weer.

Windshift

Op het tweede rak loopt de Viva La Vida hard in. Ze varen voor het eerst met spinnaker in plaats van hun gennaker. Net als we onder het eiland kansloos liggen te dobberen begint de wind te draaien. Van zuid naar zuidwest. Maar daar houdt het niet op. Voeren we net nog halve wind over bakboord, nu moeten we gijpen en varen we ruime wind over stuurboord. Een windshift van 130 graden. Tegelijk schiet onze windmeter omhoog naar zo’n 11 knopen. Met de spinnaker, die nog steeds opstaat, is het flink reachen. Mooi om te zien hoeveel kracht er op de verschillende lijnen en de spinnakerboom komt te staan. Uiteindelijk iets teveel, want het beslag van de spinnakerboom blijkt einde avond toch gebroken.

We vliegen vooruit, maar moeten de koppositie overdragen aan de Viva. Wij varen strak vanavond. Foutloos. Zoals Iceman. Maar de Viva la Vida vaart nog strakker en lijdzaam zien we toe hoe zij blijven uitlopen. JJ geeft als een doorgewinterde routinier tactische tips en trim aanwijzingen vanaf het voordek. Allard trimt de spinnaker tot het uiterste en ligt in het gangboord met alleen maar oog voor de spi en de ‘airflow’. Ik kan me volledig concentreren op het sturen en op het laatste rak houden we de J/80’s weer bij. Maar ondanks deze fantastische samenwerking is het verschil met de Viva la Vida 7 minuten! Wij finishen als tweede en pakken ook de tweede plaats. De rest zit te ver achter ons.


Ik heb gemengde gevoelens. De start was zo goed, de wind was daarentegen alles behalve onze wind, dus best knap dat we de X’en en J/80’s zo lang bij konden houden. Maar dan toch zeven minuten na de Viva la Vida eindigen knaagt. En dus zong Mick “You can’t always get what you want”. Maar ik zing ook de rest van het refrein mee “But if you try sometimes well you might find… You get what you need!

 

Save

Save

Save

Save

Save

Next Post:
Previous Post:
This article was written by

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *