Zo jammer

Zo jammer

Deze blog is een reactie op de column 'Zo zielig' van Wilfried de Jong in NRC 1 december j.l.

Dinsdagochtend. Ik scroll gedachteloos door mijn Facebook tijdlijn en zie daar ineens de reactie van Josje Hofland op een column van Wilfried de Jong. De browser op mijn iPhone laat slechts haar eerste regels zien, maar die zijn al prikkelend genoeg: “Ik heb altijd veel respect voor de journalistiek van Wilfried de Jong, maar dit is onzin.” 

Ik heb ook respect voor Wilfried. Maar ook voor Josje. Voor de niet-zeilers, zij is jurylid en umpire geweest bij de Olympische Spelen en onder andere de laatste Americas Cup. Dat is jureren op het allerhoogste niveau. Dus u begrijpt dat ik getriggerd was om het stukje van Wilfried te lezen.

De Jong schrijft in zijn column over de Volvo Ocean Race. ‘Leuk!’ was mijn eerste gedachte, maar al snel maakt de journalist een lelijke uitglijder. Over de tweede etappe schrijft hij: ‘Die reis is trouwens prima te doen met het vliegtuig.’ Grappig bedoeld neem ik aan, maar wat een blunder. We hebben het hier over Wilfried de Jong. De man met humor, een leuke en soms scherpe pen, de man met bovengemiddeld intellect en empathie. Ja natuurlijk is die reis prima te doen met het vliegtuig. De Alpe d’huez is ook prima te doen met de auto. En de Elfstedenstocht is ook prima te doen met een motor.

Nauwelijks opgekrabbeld glijdt hij weer uit. “Nou de organisatie heeft zijn eerste rampje binnen.” Doelend op Team Vestas Wind die vastliep op een rif. Hoewel Wilfried graag live beelden had gezien (wij allemaal overigens) waren die er tot zijn grote teleurstelling niet. Misschien omdat ze even druk bezig waren om hun life rafts op te blazen en het schip te verlaten?

Spottend schrijft hij verder over schipper Chris Nicholson en hoe hij telefonisch meldde dat het ‘heel emotioneel was’. Iets wat ik me kan voorstellen. Wilfried niet. Grappig genoeg snapt hij wel wanneer een voetballer even een traantje wegpinkt als hij vlak voor zijn entree in Oranje geblesseerd raakt en (nog) niet mee kan doen, maar een schipper (en crew) die de meest heftige zeilrace ter wereld zeilt, die slechts één keer in de drie jaar wordt gehouden, mag natuurlijk niet zeiken.

Over zeiken gesproken, volgens de schrijver zijn die zeilers een stelletje zeikers. Want vlakbij dat rif was toch een eilandje met een huisje? Dus hoefde ze nog geen eens een ‘nachtje te rillen’ maar konden ze gewoon ‘lekker rondhangen’ in een huis. U begrijpt dat mijn verontwaardiging plaatsmaakt voor lachen. Hardop lachen.

Maar net als je denkt, dit is één grote grap, krijgt zijn column iets Godwinsiaans. Want meneer zegt dat de zeilers zich niet moeten aanstellen en vergelijkt hun verdriet met de schuttersputjes in de Eerste Wereldoorlog en de landing op Normandië. Of liever gezegd, het leed uit deze oorlogen verbleekt bij het leed van deze aanstellende zeilers. Serieus?

Kapitein BainesDe beste man lijkt zijn realiteitszin kwijt. En dat wordt pijnlijk duidelijk als hij het verschil tussen werkelijkheid en fictie niet meer ziet en hij kapitein Baines uit de televisieserie ‘The Onedin Line’ erbij haalt. ‘Want Baines zette zelf zijn onderbeen af met een kapmes.’ ‘Ga nou slapen Willy’, zou zijn moeder gezegd hebben. Wist je trouwens Wilfried, dat die zeikende oceaanzeilers een blindedarmoperatie op de oceaan moeten kunnen uitvoeren? Geen fictie.

De journalist besluit met afkeurende woorden over de commercie in deze race. Hij begrijpt niet wat Volvo met boten te maken heeft. De man die zijn halve leven over topsport praat, schrijft, leest en programmamaakt snapt nog steeds niet dat een sponsoring geen logische link hoeft te hebben. Waarschijnlijk vond je Rabobank en een wielerploeg wel logisch. Allebei hielden ze in elk geval van sjoemelen.

Beste Wilfried, jongen, wat is er gebeurd? Was dit een slip of the pen? Zo jammer. Je intentie is goed. Meer exposure voor de Volvo Ocean Race kan ik alleen maar toejuichen als zeilfan. Zelfs als het een kritisch stuk is. Maar in jouw verhaal ontbreekt het belangrijkste ingrediënt van een scherpe column, namelijk de kern van waarheid.

Blijf vooral schrijven en schrijf ook over zeilen, maar doe dan wel een beetje research en stap eens op. Bij deze nodig ik je uit. En hoewel ik niet over de oceanen zeil en nog nooit in een storm op zee heb gezeten, heb ik genoeg hachelijke avonturen meegemaakt waardoor zelfs kapitein Baines aan mijn lippen zou hangen.

 

Nog een verhaal over de Volvo Ocean Race? Klik hier.

Next Post:
Previous Post:
This article was written by
There are 7 comments for this article
  1. Walter at 16:47

    We genieten zo vaak van de vele columns en blogs van journalisten, maar als het onderwerp dicht bij het hart ligt wordt ineens de hele tekst ontleed. Zo jammer.

  2. Lodewijk at 18:56

    Oef, wat een gebrek aan inleving, aan research. Zeg maar een kapitale schrijvers-navigatiefout. Dan loop je wel op het opinierif vast. Dom, elk optimistenzeilertje van 6 jaar kan hem de beleving van de zeilsport al vertellen.
    Hoe een groot schrijver ook heel klein kan zijn. Zo zielig.

  3. Jvr at 22:32

    Dank voor het verwoorden van mijn teleurstelling in een van nederlands betere (?) sportjournalisten. Heb je het al als ingezonden brief naar de nrc gestuurd? Ik denk dat je er een hoop zeilers een dienst mee bewijst…

  4. Jvr at 22:36

    Dank voor het verwoorden van mijn teleurstelling in een van nederlands betere (?) sportjournalisten. Echt onbegrijpelijk hoe de man die altijd de mens en het verhaal achter de sporter weet te vinden hiermee komt.

    Heb je het al als ingezonden brief naar de nrc gestuurd? Ik denk dat je er een hoop zeilers een dienst mee bewijst…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *